หนานซีใจว้าวุ่นขึ้นมา ขณะที่กำลังจะพูด ลู่เจี้ยนเซินก็ชิงเอ่ยขึ้นก่อน “พี่สะใภ้โจว ไม่มีเรื่องแบบนั้นหรอก เธอไม่มีทางตั้งครรภ์”
“แต่คุณชาย จากประสบการณ์ของฉัน อาการของคุณนายเหมือนคนตั้งครรภ์จริง ๆ นะคะ”
ลู่เจี้ยนเซินขมวดคิ้ว น้ำเสียงหนักแน่นเด็ดขาด “เป็นไปไม่ได้”
เดิมทีเขาคิดจะบอกว่าพวกเขาป้องกันมาตลอด อีกทั้งหนานซียังกินยาคุมด้วย แต่กลัวว่าถ้าคำพูดนี้ไปถึงหูคุณปู่ เขาจะถูกดุอีก จึงเปลี่ยนวิธีพูด
“ช่วงนี้ผมงานยุ่ง ครึ่งหนึ่งของเวลาต้องเดินทางไปทำงานต่างเมือง เราสองคนไม่ได้มีอะไรกันเลย”
คำพูดนี้เรียกได้ว่าดับความสงสัยของพี่สะใภ้โจวไปจนหมดสิ้น
แม้จะผิดหวังเล็กน้อย แต่เธอก็ตักรังนกอีกถ้วยให้หนานซีทันที “คุณนายยังสาวนะคะ แค่บำรุงร่างกายให้แข็งแรง เดี๋ยวก็มีลูกได้แน่นอนค่ะ”
แต่ทางคุณปู่ ดูจากสภาพร่างกายของท่านแล้ว ไม่รู้ว่าจะรอไหวหรือเปล่า
หลังอาหาร ทุกคนก็แยกย้ายไปทำธุระ
เมื่อนึกถึงเรื่องที่พี่สะใภ้โจวเพิ่งพูดถึงการตั้งครรภ์ หนานซีก็อดถามเขาไม่ได้ “ฉันอยากถามอะไรคุณหน่อย”
“ถามอะไร”
“เมื่อกี้ตอนพี่สะใภ้โจวบอกว่าฉันอาจจะตั้งครรภ์ ทำไมคุณถึงนิ่งขนาดนั้น แถมยังมั่นใจมากด้วย คุณไม่เคยคิดบ้างเหรอว่า ถ้าฉันท้องขึ้นมาจริง ๆ จะทำยังไง”
ลู่เจี้ยนเซินหรี่ตาลงทันที แววตาลุ่มลึก
วินาทีต่อมา น้ำเสียงเย็นชาของเขาก็แทรกเข้าหูหนานซีราวกับลมหนาว “ไม่มีคำว่าถ้า และไม่มีทางเป็นไปได้”
“ฉันแค่หมายถึงถ้าเกิดขึ้นจริง”
“ต่อให้เกิดขึ้นจริง” แววตาของเขายิ่งลึกล้ำ ก่อนจะพูดต่อ “ตอนนี้เราไม่เหมาะจะมีลูก และผมก็ไม่มีวันยอมให้มี”