“ฉันพูดเอง” ลู่เจี้ยนเซินยอมรับอย่างเด็ดขาดและตรงไปตรงมา
หนานซียิ้มขื่น แม้จะเดาได้ตั้งนานแล้ว แต่เธอก็ยังอยากได้ยินจากปากเขาเอง
“ลู่เจี้ยนเซิน ตกลงใครกันแน่ที่ร้อนใจจนรอไม่ไหว? ฉันรับปากคุณแล้วว่า พอวันเกิดคุณปู่ผ่านไป ฉันจะไปคุยเรื่องหย่ากับท่านเอง แล้วก็จะขอทะเบียนสมรสกับทะเบียนบ้านคืนด้วย คุณไม่จำเป็นต้องจงใจเตือนฉันแบบนี้หรอก”
“ฉันไม่ลืมหรอก”
พอหนานซีพูดจบ ขอบตาก็แดงขึ้นมา
ในใจเธอว้าวุ่น เหมือนมีลูกแก้วกลิ้งไปกลิ้งมา ชวนให้รู้สึกอึดอัดไปหมด
ถ้าเขาอยากให้เธอไปเอาเอกสารคืน ก็บอกเธอตรง ๆ ให้ชัดเจนก็ได้
ทำไมต้องให้นฟางชิงเหลียนเป็นคนพูดด้วย!
ลู่เจี้ยนเซินมองเธอด้วยความรู้สึกผิดอยู่บ้าง แม้เรื่องนี้เขาจะไม่ได้เป็นฝ่ายพูดขึ้นมาเอง แต่ก็เป็นเพราะเขาจริง ๆ
เมื่อวานหลังจากชิงเหลียนฟื้น เธอก็ร้องไห้อย่างหนักพลางโผเข้ามาในอ้อมแขนเขา บอกว่ากลัวมาก กลัวว่าตัวเองเกือบจะตายไปแล้วจนไม่ได้เจอเขาอีก
เธอจึงเสนอให้ทั้งคู่จดทะเบียนกันก่อน รอให้คนในครอบครัวเขายอมรับเธอแล้วค่อยจัดงานแต่ง
“ชิงเหลียน เรื่องจดทะเบียนอาจต้องเลื่อนไปก่อน”
“ทำไมล่ะเจี้ยนเซิน รู้ไหมว่าตอนฉันประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์แล้วหมดสติไป ฉันกลัวแค่ไหน ฉันกลัวว่าตัวเองจะตาย แล้วจะไม่ได้เป็นเจ้าสาวของคุณอีก จะไม่ได้แต่งงานกับคุณอีกแล้ว”
“ทะเบียนสมรสกับทะเบียนบ้านของฉันและหนานซีอยู่กับคุณปู่ ต้องเอาเอกสารพวกนั้นมาให้ได้ก่อนถึงจะหย่า แล้วค่อยแต่งงานได้”
ตอนอธิบาย เขาเผลอพูดความลับออกไป
ไม่คิดเลยว่าเธอจะจำได้ แล้วเอาเรื่องนี้มาขอร้องหนานซีอีกที
ตลอดทางที่เหลือ หนานซีเงียบมาตลอด เธอฟุบอยู่ข้างหน้าต่าง มองทิวทัศน์ด้านนอกที่เคลื่อนผ่านไปอย่างสงบ