หนานซีแทบคิดว่าตัวเองฟังผิดไป เขาจะโยนชุดนอนของเธอทิ้งไปทำไมกัน
“คุณเป็นคนโยนเหรอ?” หนานซีบอกตัวเองว่าอย่าเพิ่งโมโห จึงพยายามข่มความโกรธแล้วถามอย่างอดทน
“อืม”
เขาตอบเสียงเรียบแผ่ว
“ลู่เจี้ยนเซิน...” คราวนี้หนานซีโกรธขึ้นมาจริง ๆ เธอเท้าเอว มองเขาอย่างขุ่นเคืองราวกับลูกแมวที่กำลังคลั่ง “คุณต้องอธิบายให้ฉันฟังให้ชัดนะ ว่าโยนชุดนอนของฉันทิ้งทำไม?”
“ชุดพวกนั้นเป็นแบบเมื่อหลายปีก่อน แถมยังดูเด็กมากด้วย”
“เด็กตรงไหน?”
หนานซีโกรธมาก ชุดนอนของเธอทั้งน่ารักทั้งคาวาอี้แท้ ๆ ทำไมพอออกจากปากเขาถึงกลายเป็นชุดเด็กไปได้
“ชุดหนึ่งเป็นโดราเอมอน อีกชุดเป็นปิกาจู แล้วก็มีชุดกระต่ายน้อยอีกชุด หนานซี อย่าลืมสิ ตอนที่คุณซื้อชุดนอนพวกนี้คุณยังเป็นสาวน้อย แต่ตอนนี้...”
“ตอนนี้ทำไม?”
“ตอนนี้คุณแต่งงานแล้ว เป็นสาวสะพรั่งแล้ว”
แค่ก ๆ... พูดจบลู่เจี้ยนเซินก็แกล้งไอออกมาสองครั้ง ก่อนก้มหน้ากลับไปอ่านหนังสือต่ออย่างไม่รู้ไม่ชี้
แต่ใบหน้าของหนานซีกลับแดงก่ำขึ้นมาทันที เธอรู้สึกว่าคำว่า “สาวสะพรั่ง” ฟังดูชวนให้คิดไปไกลเหลือเกิน
ช่วยไม่ได้ เธอจึงกลับเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำอีกครั้ง
หลังอาบน้ำเสร็จ หนานซีสวมชุดนอนลูกไม้ตัวนั้น แล้วมุดเข้าไปในผ้าห่มอย่างรวดเร็วราวกับสายลม จากนั้นก็รีบห่อตัวให้มิดชิด
เพิ่งจะถอนหายใจโล่งอก ลู่เจี้ยนเซินก็วางหนังสือลงแล้วโน้มตัวเข้ามา “คิดว่าพอวิ่งเร็วแล้วฉันจะมองไม่เห็นหรือไง?”
หนานซี: “...”
ตอนนี้เธอสงสัยอย่างหนักว่าลู่เจี้ยนเซินจงใจ แถมยังชอบพูดจี้จุดที่เธอไม่อยากให้พูด ทั้งที่รู้ว่าเธอเขินก็ยังแกล้งกันอีก