“ขอโทษนะซีซี ผมทิ้งเธอไว้คนเดียวไม่ได้”
พูดจบ ลู่เจี้ยนเซินก็ลุกขึ้นเดินจากไป
หนานซีมองแผ่นหลังของเขา ก่อนหัวเราะออกมาอย่างเหม่อลอย
ใช่สิ เขาทิ้งฟางชิงเหลียนไว้คนเดียวไม่ได้ เพราะอย่างนั้นถึงทิ้งเธอไว้คนเดียวได้สินะ
ในเวลานี้ ในสายตาและหัวใจของเขามีที่ว่างให้ผู้หญิงคนนั้นเพียงคนเดียว เขาคงลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าวันนี้ฝนตกหนักแค่ไหน และเธอกลัวมากเพียงใด
หลังลู่เจี้ยนเซินจากไป หนานซีก็ลุกขึ้น
จากชั้นสอง เธอมองเห็นเงาร่างของลู่เจี้ยนเซินได้อย่างชัดเจน
เขาไม่ได้กางร่ม ไม่ได้ขึ้นรถ แต่พุ่งตรงเข้าไปในม่านฝน
ร่างกายเปียกโชกไปทั้งตัว ทว่ารูปร่างสง่างามเย็นชาที่โดดเด่นเหนือผู้ใดยังคงยืนตรงท่ามกลางลมฝน
เมื่อนึกถึงอนาคตที่เธอกับเขาจะกลายเป็นคนแปลกหน้า ชีวิตของทั้งคู่ไม่มีวันเกี่ยวข้องกันอีก จู่ ๆ หนานซีก็ไม่รู้ว่าไปเอาความกล้ามาจากไหน เธอลุกขึ้นโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น แล้ววิ่งลงไปอย่างบ้าคลั่ง
“ลู่เจี้ยนเซิน...”
เธอตะโกนสุดเสียง เสียงนั้นฝ่าม่านฝนหนาทึบไปถึงหูเขา
แม้เสียงของเธอจะถูกสายฝนชะล้างจนแทบไม่เหลือ
แต่ลู่เจี้ยนเซินก็ยังได้ยิน
เขาหันกลับมาทันที เมื่อเห็นหนานซีลงมาอยู่ตรงประตู และมีฝนสาดกระเซ็นโดนตัวเธอ เขาก็พุ่งเข้าไปหาโดยไม่ทันคิด
“ลงมาทำไม?” เขาถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“ข้างนอกฝนตกหนัก อากาศก็หนาวมาก คุณใส่เสื้อผ้ามาน้อย จะทนไหวได้ยังไง รีบกลับขึ้นไป”