เมื่อเห็นว่าหนีไม่พ้น หนานซีจึงเดินเข้าไปหา “อยากออกมาสูดอากาศ เลยออกมาน่ะค่ะ”
“โทรศัพท์ล่ะ? ทำไมถึงปิดเครื่อง?” ลู่เจี้ยนเซินมองไปยังโทรศัพท์ของเธอ
หนานซีเม้มริมฝีปากด้วยฟันขาวละเอียด ก่อนตอบเสียงเรียบ “คงแบตหมด เลยปิดเครื่องเองค่ะ”
ตอนนั้นเธอไม่รู้เลยว่า ลู่เจี้ยนเซินพลิกหาทั่วทั้งเมืองแทบทุกซอกทุกมุมเพื่อตามหาเธอ
เขาไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นแม้แต่คำเดียว
สุดท้าย เขาเพียงก้าวเข้ามาหาแล้วจับมือเธอไว้
ในเมื่อเขามาถึงแล้ว หนานซีก็รู้ว่าตัวเองหนีไม่พ้น
เธอไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้เขาจูงมือเดินตามไปขึ้นรถ
ระหว่างทางกลับ จู่ ๆ ลมก็พัดกระโชกแรงราวกับฝนห่าใหญ่กำลังจะตก ต้นไม้สองข้างถนนเอนไหวอย่างบ้าคลั่ง
หนานซีมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเฉยชา ไม่พูดอะไรสักคำ
กระทั่งตอนรถเลี้ยวซ้ายตรงสัญญาณไฟ เธอจึงรู้ว่าทางไม่ใช่ทางกลับบ้าน “เราไม่ได้กลับบ้านเหรอคะ?”
“พาคุณไปกินข้าว” ลู่เจี้ยนเซินตอบ
“อ๋อ”
เธอขานรับเรียบ ๆ สีหน้าไร้อารมณ์ ไม่ได้ตอบตกลงและไม่ได้ปฏิเสธ
เมื่อรถจอดหน้าร้านอาหาร ฝนก็เทกระหน่ำลงมาแล้ว เม็ดฝนใหญ่ร่วงกระแทกรถอย่างบ้าคลั่ง
ร้านนี้ไม่มีที่จอดรถใต้ดิน พวกเขาจึงต้องเดินเข้าร้านจากด้านนอก
หนานซีเพิ่งเปิดประตูรถก้าวลงไป ลู่เจี้ยนเซินก็รีบบอก “รอก่อน”
จากนั้นเขาลงจากรถไปหยิบร่ม จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วจึงยื่นมือมาจับมือหนานซี “ไปกันเถอะ”
“ขอบคุณค่ะ”