ศีรษะของหนานซีกระแทกพวงมาลัยอย่างแรง
เธอจำไม่ได้ว่ารถพลิกคว่ำไปกี่ตลบ รู้เพียงว่าปวดหัวแทบระเบิด เจ็บจนแทบทนไม่ไหว
ทั่วทั้งร่างราวกับกระดูกจะแหลกสลาย
ในที่สุดรถก็หยุดพลิกคว่ำและจอดนิ่ง
หนานซีมองผ่านกระจกมองหลัง เห็นรถคันต้นเหตุแล่นต่อไปอย่างกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แถมยังไกลออกไปเรื่อย ๆ
เธอปวดหัวเหมือนมันกำลังจะแตก ทว่ายังพอมีสติหลงเหลืออยู่บ้าง
เธอค่อย ๆ หันไปมองด้านข้าง แล้วจึงเห็นว่าคนขับข้างกายฟุบอยู่บนพวงมาลัย เลือดไหลนอง
“คนขับ... คุณ... คุณ...” หนานซีฝืนพยุงตัว ใช้แรงแทบทั้งหมดที่มีตะโกนเรียกเสียงดัง
“คุณคะ ตื่นสิคะ รีบตื่นเร็ว ต้องอดทนไว้นะคะ คุณต้องอดทนให้ได้”
หนานซีร้องไห้พลางตะโกนเสียงดัง
แต่ก็ไร้ผล คนขับยังคงหมดสติ
เลือดบนศีรษะของเขาไหลออกมามากขึ้นเรื่อย ๆ กลิ่นคาวเลือดอบอวลไปทั่วห้องโดยสารที่ปิดสนิท
หนานซีคิดมาตลอดว่ากลิ่นคาวเลือดมาจากคนขับ จนกระทั่งเธอรู้สึกเจ็บแปลบที่ท้องน้อย แล้วมีของเหลวอุ่น ๆ ไหลออกมา
ชั่วพริบตา ลางร้ายอย่างยิ่งก็ผุดขึ้นในใจ
“ลูก...”
“ลูก...”
หนานซีร้องไห้เรียกลูก
เธออยากขอความช่วยเหลือ อยากออกไป อยากไปโรงพยาบาล
แต่ประตูรถถูกขวางจนเปิดไม่ได้ ฝนก็ตกหนัก ถนนแทบไม่มีรถอยู่แล้ว เสียงร้องขอความช่วยเหลือของเธอจึงไม่มีใครได้ยิน
ทำยังไงดี เธอจะทำยังไงได้บ้าง?