ทันทีที่ปลายสายรับ หนานซีก็รีบถามว่า “ข่าววันนี้คุณเห็นหรือยัง?”
“เห็นแล้ว”
เสียงของเขาทุ้มต่ำมาก
“แล้วคุณ...โกรธมากหรือเปล่า?” หนานซีถามอย่างหยั่งเชิง
“อืม โกรธมาก”
เมื่ออยู่ต่อหน้าหนานซี ลู่เจี้ยนเซินพยายามข่มอารมณ์ไว้มากแล้ว เขาควบคุมความโกรธเอาไว้อย่างเต็มที่
“ถ้าคุณหาตัวคนคนนั้นเจอ จะทำยังไง?” หนานซีถามอีกครั้ง
“ฟ้องข้อหาทำให้ชื่อเสียงของผมเสียหาย ที่เหลือก็ให้ทีมทนายจัดการ เรื่องติดคุกคงเลี่ยงไม่พ้น”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หัวใจของหนานซีก็จมดิ่งลงไปอีก
แม้เธอจะคาดไว้อยู่แล้วว่าลู่เจี้ยนเซินคงไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ไปง่าย ๆ แต่ถึงขั้น “ติดคุก” ก็ยังเกินกว่าที่เธอคาดไว้มาก
ก่อนจากไป แม่เคยกำชับเธอไว้ว่า หากตู้กั๋วคุนทำเรื่องผิดพลาดจริง ๆ ขอเพียงไม่ร้ายแรงเกินไป ก็ควรเห็นแก่บุญคุณพ่อลูกและช่วยเขาสักครั้ง อย่าปล่อยมือไม่สนใจเขาจริง ๆ
นี่คือคำสั่งเสียของแม่ เธอจะทำใจปฏิเสธได้อย่างไร
ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ว่าอย่างไรเขาก็เป็นพ่อของเธอ สายเลือดย่อมข้นกว่าน้ำ
เธออาจไม่ให้เงินเขาได้ ไม่ไปพบเขาก็ได้ หรือแม้แต่ทำเหมือนไม่มีพ่อคนนี้อยู่ก็ยังได้
แต่ถ้าเขาต้องเผชิญกับโทษจำคุกจริง ๆ เธอจะยืนดูอยู่เฉย ๆ ได้อย่างไร
ยิ่งไปกว่านั้น...
หนานซีเอื้อมมือแตะท้องของตัวเอง ที่นั่นมีชีวิตน้อย ๆ กำลังเติบโตอยู่
หากตาของลูกต้องติดคุกและมีประวัติอาชญากรรม ก็อาจส่งผลกระทบต่อลูกได้เช่นกัน