“พูดสั้น ๆ คงไม่หมด ให้ฉันเข้าไปคุยข้างในเถอะ”
“พูดกันตรงนี้แหละ” หนานซีมีท่าทีหนักแน่นมาก
ตู้กั๋วคุนยังคงยืนกราน “วางใจเถอะ วันนี้ฉันไม่ได้มายืมเงินจริง ๆ บ้านเธอหายากมาก ฉันหาอยู่ตั้งหลายชั่วโมง ตอนนี้ทั้งคอแห้งผาก ทั้งเหนื่อยทั้งกระหาย ลูกสาว ให้พ่อเข้าไปนั่งพักสักครู่ ดื่มน้ำสักแก้วได้ไหม?”
เขาพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว หนานซีก็ไม่อาจใจร้ายเกินไปได้
อีกอย่าง ไม่ว่าอย่างไรเขาก็เป็นพ่อของเธอ
หนานซีเปิดประตูแล้วเดินเข้าไปข้างในตามลำพัง ก่อนจะนั่งลงบนโซฟา
ตู้กั๋วคุนเห็นดังนั้นก็รู้ว่าเธอยอมแล้ว จึงรีบผลักประตูเดินเข้าไปอย่างดีใจ
พอเห็นโซฟานำเข้าหรูหราในห้องรับแขก ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย รีบร้อนเดินเข้าไปนั่งลงแล้วขยับตัวสองสามครั้ง
จากนั้นก็ยิ้มประจบประแจง “ไม่อยากจะพูดเลยว่าของคนรวยนี่ไม่เหมือนกันจริง ๆ แม้แต่โซฟายังนั่งสบายกว่ามาก”
“มีอะไรก็รีบพูด ฉันให้เวลาแค่ 10 นาที”
ตู้กั๋วคุนมองเธอ “น้ำล่ะ น้ำอยู่ไหน?”
หนานซีลุกขึ้นอย่างเอือมระอา รินน้ำให้เขาหนึ่งแก้ว แล้ววางลงตรงหน้า “รีบดื่ม ดื่มเสร็จก็รีบพูด ตอนนี้เหลือเวลาแค่ 9 นาทีแล้ว”
คราวนี้ตู้กั๋วคุนถึงได้รู้สึกกดดันขึ้นมาบ้าง
เขารีบเงยหน้าดื่มน้ำจนหมด วางแก้วลง แล้วหยิบของในกระเป๋าออกมาวางตรงหน้าหนานซี
หนานซีมองหนังสือพิมพ์กับรูปถ่ายปึกหนาตรงหน้า ก่อนถามเสียงเย็น “นี่มันอะไร?”
“เด็กโง่ ดูท่าเธอจะไม่รู้อะไรเลยจริง ๆ จนถึงตอนนี้ยังถูกปิดหูปิดตาอยู่ ลู่เจี้ยนเซินนอกใจแล้ว ข้างนอกมีผู้หญิงคนอื่น”