เธอเหรอ?
เธอกำลังลงมือทำอาหารด้วยตัวเอง
ทำเพื่อขอบคุณที่เขายอมปล่อยตู้กั๋วคุนไปหรือเปล่า?
พอคิดถึงตรงนี้ ลู่เจี้ยนเซินก็รู้สึกผิดหวังขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล แต่แล้วเขาก็สลัดความคิดนั้นทิ้ง ปลอบใจตัวเองว่า ลู่เจี้ยนเซิน นายต้องรู้จักพอ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร อย่างน้อยตอนนี้ก็เป็นช่วงเวลาที่นายต้องการ แค่นี้ก็พอแล้ว
เขาค่อย ๆ ย่องเข้าไปหา หนานซี
หนานซีกำลังหันกลับมา
จู่ ๆ ก็เห็นลู่เจี้ยนเซินอยู่ตรงหน้า แถมยังใกล้มาก เธอจึงสะดุ้งตกใจจนแทบร้องออกมา
แต่ยังไม่ทันได้ส่งเสียง ลู่เจี้ยนเซินก็ยื่นมือมารับตัวเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างมั่นคง
“ตกใจเหรอ?” ลู่เจี้ยนเซินถาม
“อืม!”
หนานซีพยักหน้า ก่อนผละออกจากอ้อมแขนเขาอย่างแนบเนียน
“เดินยังไงถึงไม่มีเสียงเลย?”
เดิมทีลู่เจี้ยนเซินคิดจะบอกว่า เธอตั้งใจทำอาหารมากเกินไปจนไม่รู้ตัวว่าเขาเข้ามาแล้ว
แต่พอเห็นใครบางคนทำปากยื่น ดวงตากลมโตใสแจ๋ว หัวใจเขาก็อ่อนยวบลงทันที จึงตอบว่า “ใช่ เป็นความผิดผมเอง ผมผิดเองทั้งหมด”
พอเขาพูดแบบนั้น หนานซีก็รู้สึกเก้อเขินขึ้นมา รีบบอกว่า “ไปล้างมือเร็ว อาหารเสร็จแล้ว”
“ได้”
ไม่นานอาหารเต็มโต๊ะก็พร้อมเสิร์ฟ
อาหารจานหลักเป็นสเต๊กกับพาสต้า เสิร์ฟคู่กับอาหารฝรั่งอย่างอื่นอีกสองสามอย่าง
“ทำอาหารฝรั่งเหรอ?” ลู่เจี้ยนเซินถามอย่างแปลกใจ
หนานซีพยักหน้า “อืม เห็นว่าคุณชอบกิน”