บทที่ 16 หนานซี เธอหึงเหรอ
หนานซีเซถลาไปก้าวหนึ่ง ก่อนจะหันหลังแล้วรีบวิ่งหนีไป
ภาพที่เหลือจากนั้น เธอไม่มีความกล้าพอจะมองจริง ๆ
ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ เธอยอมให้ตัวเองไม่เคยเปิดประตูบานนี้เสียยังดีกว่า
“ลู่เจี้ยนเซิน คุณใจร้ายมาก รู้ตัวไหม” หนานซีพิงกำแพง หอบหายใจอย่างแรง
หัวใจเจ็บเหลือเกิน เธอทำอะไรไม่ได้ นอกจากกดลงไปแรง ๆ
ราวกับว่าถ้ากดจนหัวใจชา มันก็จะไม่เจ็บอีก
ทันใดนั้น ท้องของเธอก็ปั่นป่วนขึ้นมา หนานซีรีบวิ่งไปห้องน้ำ อาเจียนจนแทบหมดแรง
ท้ายที่สุด อาหารเช้าก็ถูกอาเจียนออกมาจนหมด พออาเจียนต่อไปจนไม่มีอะไรเหลือในท้อง ก็เหลือเพียงน้ำขม ๆ
เธอจำไม่ได้ว่าอาเจียนอยู่นานแค่ไหน รู้ตัวอีกทีก็ฟุบอยู่เหนืออ่างล้างหน้า ผมดำยุ่งเหยิงแนบติดใบหน้า สีหน้าซีดเผือดไร้เลือดฝาด ดูน่าเวทนาจับใจ
ตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังมาจากด้านนอก “หนานซี เปิดประตู”
เป็นเสียงของลู่เจี้ยนเซิน
เขาตามมาด้วยจริง ๆ
จูบกันไปแล้วแท้ ๆ ทำไมยังตามมาอีก จะมาแทงแผลที่อกเธอซ้ำอีกแผลหรือไง
หนานซีพิงประตู ร่างกายอ่อนล้าค่อย ๆ ทรุดลง เธอไม่อยากตอบ แค่อยากทำเป็นไม่ได้ยิน
แต่เสียงของลู่เจี้ยนเซินกลับแข็งกร้าวขึ้นเรื่อย ๆ “ผมรู้ว่าคุณอยู่ข้างใน ผมให้เวลาสามนาที ถ้ายังไม่เปิด ผมจะพังประตูเข้าไป”
ในที่สุดหนานซีก็ถูกคำพูดนั้นขู่จนยอม ช่วงไม่กี่วินาทีสุดท้าย เธอลุกขึ้นแล้วบิดลูกบิดประตู
“ทำไมถึงขังตัวเองอยู่ข้างใน” ลู่เจี้ยนเซินมองปอยผมที่ยุ่งเหยิงของเธอแล้วขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ