หนานซีกำลังจะกรีดร้อง ทันใดนั้น เสียงคุ้นหูก็ดังขึ้นจากเหนือศีรษะ «ไม่ต้องกลัว ฉันเอง»
เสียงนี้...?
ถ้าเธอไม่ได้ฟังผิดไป ก็คงเป็นเสียงของลู่เจี้ยนเซิน
หนานซีลืมตาขึ้น พอเห็นใบหน้าหล่อเหลาราวกับสลักเสลา คิ้วคมดุจดวงดาว ดวงตาสุกใส เธอก็ถึงกับตะลึงงัน
เธออึ้งไปพักใหญ่กว่าจะได้สติ แล้วถามเขาอย่างติดขัดว่า «คุณกลับมาได้ยังไง»
«ทำไม ฟังจากที่เธอพูดแล้วเหมือนฉันไม่ควรกลับมาอย่างนั้นเหรอ» ลู่เจี้ยนเซินเลิกคิ้ว
«ฉันนึกว่าคุณจะอยู่เฝ้าเธอที่โรงพยาบาลทั้งคืน»
เธอไม่เคยคิดเลยจริง ๆ ว่าเขาจะกลับมา แถมตอนกลางวันเขายังโมโหใส่เธออีกด้วย
พอพูดจบหนานซีก็รู้สึกเสียใจ เพราะเธอสัมผัสได้อย่างไวว่าบรรยากาศระหว่างทั้งคู่เริ่มหนักอึ้งขึ้น
จังหวะนั้นเอง ลู่เจี้ยนเซินปิดไฟ ก่อนจะโอบเธอลงนอนบนเตียงแล้วห่มผ้าให้ เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้างหู «นอนได้แล้ว!»
ตอนพูดเขาอยู่ใกล้เธอมาก ลมหายใจของเขาพรมจนใบหูของหนานซีอ่อนระทวยและแดงก่ำ
ในความมืด มันน่ารักราวกับหูกระต่ายแดงสองข้าง
จู่ ๆ ก็ถูกเขากอด แถมกลิ่นอายของเขายังอบอวลอยู่ตรงปลายจมูก หนานซีจึงยังไม่ค่อยชินนัก
เธอกำมือทั้งสองข้างเป็นหมัด แล้ววางเรียงกันบนอกอย่างระมัดระวัง
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายเธอก็เลียริมฝีปากแล้วเอ่ยเบา ๆ «เอ่อ คุณยังไม่ได้อาบน้ำเหรอ»
พอได้ยินเช่นนั้น ลู่เจี้ยนเซินก็ก้มหน้าลงทันที ดวงตาดำคมกริบราวเหยี่ยวจับจ้องดวงตากลมโตดุจผลองุ่นของเธอ