เลือดไหลออกมามากขึ้นเรื่อย ๆ หนานซีหวาดกลัวจนพูดจาสับสนไปหมดแล้ว
การพูดถึงลูกเป็นไพ่ใบสุดท้ายของเธอ
ถ้าแม้แต่เรื่องนี้เขายังไม่เชื่อ และไม่ยอมมาช่วยเธอ เธอก็จะตัดใจจากเขาอย่างสิ้นเชิง จะไม่เหลือความหวังให้เขาอีกแม้แต่น้อย
“หนานซี ตั้งแต่เราอยู่ด้วยกันมา เราป้องกันมาตลอด ถ้าคุณพูดเรื่องอื่น ฉันอาจจะเชื่อก็ได้”
เมื่อเสียงของลู่เจี้ยนเซินดังขึ้นอีกครั้ง หนานซีก็รู้สึกเพียงว่าโลกทั้งใบมืดมนไร้แสงสว่างอีกต่อไป
ดวงอาทิตย์ในโลกของเธอร่วงหล่นลงแล้ว
ร่วงหล่นไปตลอดกาล และจะไม่มีวันลอยขึ้นมาอีก
หนานซีคว้าโทรศัพท์ไว้แน่น ก่อนจะพูดประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเด็ดขาด “ลู่เจี้ยนเซิน คุณจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็แล้วแต่ แต่ฉันไม่ได้โกหก ฉันประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จริง ๆ ฉันกับลูกก็อยู่ในอันตรายถึงชีวิตจริง ๆ ถ้าวันหนึ่งคุณรู้ความจริง ฉันจะไม่มีวันให้อภัยคุณ”
พูดจบ หนานซีก็กดวางสายทันที
จากนั้นเธอก็โทรแจ้ง 120
เธอต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป เธอต้องรอดให้ได้ มีเพียงเท่านี้ลูกถึงจะปลอดภัย
แต่ทันทีที่กดเลข 120 ครบสามตัว หนานซีก็แทบทรุด โทรศัพท์ดับไปแล้ว
เธอลองปิดเครื่อง ลองเปิดเครื่องใหม่ครั้งแล้วครั้งเล่า...
แต่ก็ไม่มีผลอะไรเลย
โทรศัพท์เครื่องนั้นนอนนิ่งอยู่บนฝ่ามือของเธอราวกับก้อนอิฐสีดำที่พังจนใช้การไม่ได้ ไม่มีประโยชน์อีกต่อไป