“วางใจเถอะ ต่อไปฉันจะไม่ตามตื๊อคุณอีกแล้ว ยิ่งไม่มีวันคิดเข้าข้างตัวเองว่าจะแข่งกับใครในใจคุณได้”
ความเจ็บปวดที่แทบอยากตายเช่นนี้ เธอได้สัมผัสมาแล้วครั้งหนึ่งก็พอ ยากจะลืมไปตลอดชีวิต
เรี่ยวแรงทั้งร่างเหือดหายไปจนหมด หนานซีพยุงตัวไม่ไหวอีกต่อไป
ร่างของเธอร่วงกระแทกพื้นเสียงดัง
พื้นเต็มไปด้วยน้ำ สายน้ำกระเซ็นเปียกใบหน้าเธอ
ตอนกระแทกลงไปนั้นเจ็บมาก แต่ตอนนี้เธอกลับไม่รู้สึกอะไรแล้ว
ฝนยังคงตกไม่หยุด
ท้องฟ้ามืดลงเรื่อย ๆ รถบนถนนก็เริ่มน้อยลง
ภายในรถจี๊ปที่อยู่ไกลออกไป ตู้เผิงใช้มือทั้งสองข้างจับพวงมาลัย จู่ ๆ ก็ขยี้ตาอย่างบ้าคลั่ง
“หัวหน้า ข้างหน้าเหมือนจะมีอุบัติเหตุ ฝนตกหนักมาก ผมมองไม่ค่อยเห็น ช่วยดูให้หน่อยครับ”
เมื่อได้ยินคำว่า “อุบัติเหตุ” โจวเซี่ยหนานที่หรี่ตาอยู่ก็ลืมตาขึ้นทันที พร้อมนั่งตัวตรง ดวงตาดำสนิทจับจ้องไปข้างหน้าอย่างตั้งใจ
พอเห็นรถคันหนึ่งพลิกตะแคงอยู่ข้างทาง หัวใจเขาก็บีบรัด รีบสั่งว่า “เกิดอุบัติเหตุจริง รีบขับเข้าไป”
“ครับ หัวหน้า”
รถจอดปุ๊บ ทั้งสองก็รีบพุ่งไปยังรถที่ประสบอุบัติเหตุ ไม่นานก็พบคนขับที่อยู่ตรงเบาะคนขับ
ในเวลาเดียวกัน ตู้เผิงก็เห็นร่างสีขาวร่างหนึ่งนอนอยู่ข้างถนน
โชคดีที่วันนี้หนานซีสวมชุดเดรสสีขาว จึงไม่ถูกความมืดกับสายฝนกลืนหายไป ทำให้สังเกตเห็นได้ง่ายขึ้น
“หัวหน้า ตรงนั้นยังมีคนหมดสติอีกคนครับ” ตู้เผิงชี้ไปทางหนานซี