ตอนที่ 116 แล้วลูกล่ะ? รักษาไว้ได้ไหม?
ตอนที่หนานซีนอนอยู่บนเตียงฉุกเฉิน ทุกอย่างก็เตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้ว
เหนือศีรษะมีโคมไฟดวงใหญ่ แสงจากหลอดไฟสว่างจ้าจนแสบตา
แต่เธอไม่ได้หลับตา
ไม่เพียงลืมตาอยู่เท่านั้น เธอยังเบิกตากว้างด้วย
กลัวไหม?
แน่นอนว่ากลัว เธอกลัวมาก ทั้งร่างเย็นเฉียบและสั่นเทาไปหมด
แต่ยิ่งเป็นแบบนี้ เธอก็ยิ่งต้องทำให้ตัวเองมีสติ ต้องจดจำความเจ็บปวดนี้ไว้ให้ชัดเจน
ในห้องผ่าตัดมีคนล้อมอยู่เต็มไปหมด ทั้งศาสตราจารย์สูติศาสตร์ แพทย์สูติศาสตร์ พยาบาลหลายคน รวมถึงวิสัญญีแพทย์...
เลือดใต้ร่างเธอยังคงไหลไม่หยุด ท้องน้อยปวดเกร็งจนเป็นตะคริว
“ศาสตราจารย์หวัง ได้โปรดช่วยเด็กคนนี้ด้วยนะคะ ฉันเสียเขาไปไม่ได้”
หนานซีมองศาสตราจารย์หวังผู้มีใบหน้าเมตตา วอนขออย่างร้อนรน
“หนูน้อย วางใจเถอะ ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่ ตอนนี้ฟังฉันนะ อย่าคิดอะไรทั้งนั้น”
“ค่ะ”
ไม่นานเธอก็ได้รับยาชา แต่เป็นการฉีดยาชาเฉพาะส่วน ตลอดกระบวนการหนานซีจึงยังคงรู้สึกตัวดี
แม้ร่างกายท่อนล่างจะไร้ความรู้สึกเพราะฤทธิ์ยาชา แต่เธอก็มองเห็นชัดเจนว่ากะละมังเลือดถูกยกออกไปแล้วใบเล่า ทั้งยังเห็นเหล่าพยาบาลวิ่งวุ่นไปมา สีหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความร้อนใจ
ไม่นาน ไม่ใช่แค่เลือดเท่านั้น แม้แต่ผ้าก๊อซกับสำลีที่ใช้ห้ามเลือดก็ถูกย้อมจนแดงฉานไปหมด
ภาพตรงหน้าน่าหวาดกลัวมาก แต่เธอไม่ได้ร้องไห้
เธอเพียงสั่นเทา พลางปลอบตัวเองอย่างสุดกำลัง “หนานซี เธอต้องเข้มแข็ง อย่ากลัว ถ้าเธอเข้มแข็ง ลูกก็จะไม่เป็นไร”