คำถามติด ๆ กันของหยุนซูทำให้ลู่เจี้ยนเซินเริ่มหงุดหงิด
เขากระตุกเนกไทแล้วพูดเสียงเรียบว่า “แม่ หนานซีสงบดี เรื่องนี้ไม่ได้ร้ายแรงอย่างที่แม่พูดหรอก”
“ยังไม่ร้ายแรงอีกเหรอ?”
หยุนซูพยายามสงบสติอารมณ์ ก่อนจะมองลู่เจี้ยนเซินอีกครั้ง “เรื่องนี้คุณปู่ยังไม่รู้ ถ้าท่านรู้ขึ้นมา แค่ถลกหนังแกออกสักชั้นก็ยังถือว่าเบาแล้ว แกคิดให้ดี ๆ ก็แล้วกัน”
“อีกอย่าง อย่าคิดว่าแม่ดูไม่ออกว่าแกคิดอะไรอยู่ ในเมื่ออยากปิดบัง ก็ปิดให้มิดชิด คุณปู่สุขภาพแย่มากแล้ว ไม่เหมือนเมื่อก่อน ถ้าท่านจับพิรุธได้แล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา ถึงแกจะเป็นลูกชายแท้ ๆ ของแม่ แม่ก็จัดการแกเหมือนกัน”
“แล้วก็อย่าคิดว่าถ้าแกให้หนานซีเป็นฝ่ายพูดเรื่องหย่า พวกเราจะยอม แม่ขอเตือนให้แกเลิกคิดเรื่องนี้เสียแต่เนิ่น ๆ แกเป็นลูกแม่ แม่รู้ดีว่าแกมีความสามารถแค่ไหน”
“ผู้หญิงคนนั้นอย่างฟางชิงเหลียนไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่แกคิด ตอนนั้นจากไปอย่างเด็ดขาด ผ่านไปสองปีกลับกระดิกหางกลับมาอีก แกรู้หรือเปล่าว่าหล่อนคิดอะไรอยู่?”
ภายนอกลู่เจี้ยนเซินยกน้ำขึ้นดื่ม ทว่าในใจกลับปั่นป่วนราวกับพายุโหมกระหน่ำ
ทำไมแม่ถึงรู้เรื่องพวกนี้หมดเลย?
ระหว่างทางกลับบ้าน ลู่เจี้ยนเซินนั่งอยู่ในรถโดยไม่พูดสักคำ บรรยากาศรอบตัวเย็นชาเสียจนใคร ๆ ก็ไม่กล้าเข้าใกล้
แม้แต่คนขับที่นั่งอยู่ข้างหน้าก็ยังกลั้นหายใจ ระมัดระวังตัวทุกฝีก้าว
“หนานซี?” ทันทีที่กลับถึงบ้าน ลู่เจี้ยนเซินก็เรียกชื่อเธอตรง ๆ ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายโกรธข่มกลั้นออกมา