ตอนหนานซีฟื้นขึ้นมา สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานสีขาว กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออบอวลอยู่ทั่วห้อง
ลู่เจี้ยนเซินนั่งอยู่ด้านข้าง พอเห็นเธอฟื้นก็รีบก้าวเข้ามาหา “รู้สึกยังไงบ้าง ยังเจ็บอยู่ไหม?”
“ดีขึ้นแล้วค่ะ!”
ใบหน้าของเธอซีดเผือด ริมฝีปากแทบไม่มีสีเลือด
“ผมให้คนอุ่นโจ๊กไว้แล้ว กินสักหน่อยนะ”
ลู่เจี้ยนเซินเปิดกระติกเก็บความร้อน นิ้วเรียวยาวตักโจ๊กฟักทองให้เธอ
นี่คือโจ๊กที่หนานซีชอบกินที่สุด
“ฉันไม่อยากกิน” เธอส่ายหน้า
ลู่เจี้ยนเซินยังคงถือชามโจ๊กเดินเข้ามา “คุณเพิ่งฟื้น เมื่อคืนก็ไม่ได้กินข้าว แถมร่างกายยังอ่อนแอมาก ถ้าไม่กินแล้วจะหายได้ยังไง”
“สามีคุณพูดมีเหตุผลมาก ตอนนี้คุณต้องเสริมสารอาหารนะ” คุณหมอในเสื้อกาวน์สีขาวเดินเข้ามา
พอเห็นคุณหมอ หนานซีก็รีบนั่งตัวตรงทันที
เธอหันไปมองลู่เจี้ยนเซิน “ฉันอยากกินกล้วยสักหน่อย คุณช่วยไปซื้อให้ได้ไหม?”
“ผมให้หลินเซียวไปซื้อให้” ลู่เจี้ยนเซินตอบ
หนานซีขมวดคิ้วน้อย ๆ “ฉันอยากกินที่คุณไปซื้อเอง”
“ได้ ผมไปเอง”
เมื่อแน่ใจว่าเขาออกไปได้สักพักแล้ว หนานซีจึงหันไปหาคุณหมอ “คุณหมอคะ ลูกของฉัน…”
เสียงของเธอสั่นระริก ส่วนคำถามที่เหลือก็ไม่กล้าเอ่ยออกมา
คุณหมอยิ้มพลางมองเธออย่างอ่อนโยน “วางใจเถอะ คุณกับลูกโชคดีมาก ตอนนี้ลูกยังปลอดภัยดี นอนอยู่ในท้องของคุณ”
“จริงเหรอคะ?” หนานซีเผยรอยยิ้มขึ้นมาทันที
ความกังวลและความเศร้าก่อนหน้านี้มลายหายไปจนหมด
อาจเพราะดีใจมากเกินไป เธอยิ้มไปยิ้มมาก็มีน้ำตาไหลออกมา “ดีจังเลยค่ะ ขอบคุณนะคะคุณหมอ!”