อาเจียนไปมาหลายรอบ ในที่สุดหนานซีก็รู้สึกดีขึ้นบ้าง
เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ล้างหน้า แล้วจัดแต่งเครื่องสำอางให้เรียบร้อยก่อนออกไป
“คุณแม่ ขอโทษที่ทำให้เห็นภาพไม่น่าดู เมื่อกี้หนูเสียอาการไปหน่อยค่ะ”
หนานซีมองหยุนซูที่นั่งอยู่บนโซฟาอย่างกระดากใจ
หยุนซูเพียงยิ้มบาง ๆ “ไม่เป็นไรจ้ะ”
จากนั้นก็โบกมือเรียกให้เธอไปนั่งใกล้ ๆ หนานซีรีบขยับไปนั่งข้างกายอย่างระมัดระวัง
เพราะประหม่า หัวใจของเธอจึงเต้นรัวจนแทบไม่เป็นจังหวะ แม้แต่ลมหายใจก็ยังติดขัด ทว่าเรื่องนั้นไม่สำคัญที่สุด สิ่งที่เธอกลัวที่สุดคือแม่สามีจะถามเรื่องที่เธออาเจียน
แต่เรื่องก็บังเอิญเกิดขึ้นจริง ๆ
วินาทีต่อมา เสียงของแม่สามีก็ดังขึ้นข้างหู “เมื่อกี้เป็นอะไรไปจ๊ะ เห็นอาเจียนหนักมาก ไปโรงพยาบาลตรวจดูหน่อยไหม?”
ให้ตายเถอะ! หนานซีร้องในใจ กลัวอะไรก็ได้อย่างนั้นจริง ๆ
“คุณแม่ ไม่เป็นไรค่ะ แค่เผลอกินไข่เข้าไป ช่วงสองวันนี้หนูแพ้อะไรนิดหน่อยค่ะ”
หนานซีพยายามบังคับน้ำเสียงและท่าทีให้เป็นธรรมชาติที่สุด เพื่อไม่ให้ใครจับพิรุธได้
“คราวหน้าต้องระวังนะ อาการแพ้ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ” หยุนซูกำชับอย่างจริงจัง แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น
“ค่ะคุณแม่ ต่อไปหนูจะระวังค่ะ”
จากนั้นหยุนซูก็ไม่อ้อมค้อม เปิดประเด็นตรง ๆ
“ถ้าจำไม่ผิด เมื่อวานเป็นวันครบรอบแต่งงานสองปีของพวกเธอใช่ไหม”
“ค่ะ!” หนานซีพยักหน้าอย่างว่าง่าย
“ชีวิตคนเราต้องพบเจอผู้คนหลากหลาย บางคนอาจไม่มีวันได้พบกันไปตลอดชีวิต บางคนก็มีวาสนาเพียงเดินสวนกัน การได้เป็นสามีภรรยากันนั้นไม่ง่าย ในเมื่อจดทะเบียนสมรสกันแล้ว ก็ต้องรู้จักทะนุถนอมวาสนานี้ให้ดี”