หนานซีกะพริบตาที่แสบพร่าอย่างยากลำบาก ก่อนจะเดินตามไป
ภายในห้องพักผู้ป่วยเงียบสงัด เป็นห้องสวีตหรูหราระดับสูงสุด ทุกสิ่งล้วนดีที่สุด
ลู่เจี้ยนเซินนั่งอยู่ข้างฟางชิงเหลียน มือทั้งสองกุมมือเธอไว้แน่น ดวงตาลึกล้ำทอดมองหญิงสาวอย่างเปี่ยมรัก ราวกับชายหนุ่มผู้หลงรักใครสักคนจนหมดใจ
“เจี้ยนเซิน ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ...”
หนานซียังพูดไม่ทันจบ เขาก็ขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เบาเสียงหน่อย ไปรอข้างนอกก่อน”
เธอรออยู่อย่างนั้นนานกว่าสิบนาที
โถงทางเดินด้านนอกค่อนข้างหนาว หนานซียืนได้ไม่นาน มือทั้งสองก็เย็นเฉียบจนแดงก่ำ
ตอนลู่เจี้ยนเซินออกมา เธอกำลังถูมือทั้งสองข้างแรง ๆ
“ตอนนี้พูดได้แล้ว” เขามองเธอด้วยแววตาเย็นชา
หนานซีรีบบอกหมายเลขทะเบียนรถกับลักษณะรูปร่างของคนขับ ก่อนพูดว่า “นี่คือทะเบียนรถของคนขับที่ก่อเหตุ ฉันบอกข้อมูลของเขาให้คุณแล้ว เขาเมาแล้วขับ แถมยังหนี คุณไปแจ้งความเองเถอะ”
พูดจบเธอก็หันหลังเดินจากไป
เธอไม่มีความกล้าพอจะมองเขาแสดงความรักต่อผู้หญิงอีกคนด้วยตาตัวเองอีกแล้ว
แค่รู้ก็พอแล้ว
ทำไมยังต้องให้เธอเห็นกับตาด้วยนะ?
มันโหดร้ายเกินไป
แต่เธอเพิ่งเดินไปได้สองก้าว จู่ ๆ เสียงของลู่เจี้ยนเซินก็ดังมาจากด้านหลัง “นอกจากเรื่องนี้แล้ว ไม่มีอะไรอยากพูดกับชิงเหลียนอีกหรือ?”
หนานซีหยุดกึก เธอรู้ว่าลู่เจี้ยนเซินอยากได้ยินอะไร
แต่เธอไม่พูดหรอก
เรื่องนี้เธอไม่ได้ผิด