บทที่ 13 หนานซีประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์หรือ?
“ข้อแลกเปลี่ยนอะไร?”
“คุณไม่ใช่อยากได้เงินเหรอ พอดีฉันอยากได้กำไลหยกวงนี้ หนึ่งสิบล้าน คุณขายให้ฉันสิ” ฟางชิงเหลียนโพล่งออกมา
“หนึ่งสิบล้าน?” หนานซีหัวเราะเย็นชา “กำไลวงนี้มีมูลค่าหนึ่งร้อยล้าน คุณจะให้ฉันขายขาดทุนหรือไง”
ฟางชิงเหลียนกัดฟันแน่น ก่อนจะตัดสินใจเด็ดขาด “ก็ได้ หนึ่งร้อยล้านก็หนึ่งร้อยล้าน”
ถึงจะแพงมาก แต่ขอแค่ซื้อกำไลวงนี้ได้ พอแต่งงานกับเจี้ยนเซินแล้ว อย่าว่าแต่หนึ่งร้อยล้านเลย ต่อให้หนึ่งหมื่นล้านก็ไม่ใช่ปัญหา ไม่ยอมเสียลูกก็จับหมาป่าไม่ได้
“ฉันฟังไม่ผิดใช่ไหม เมื่อสองวันก่อนฉันยังได้ยินแม่สามีพูดอยู่เลยว่าคุณฟางหมดความโปรดปรานแล้ว ฉันก็สงสัยอยู่ว่าคุณไปเอาเงินหนึ่งร้อยล้านมาจากไหน”
“เรื่องนั้นคุณไม่ต้องยุ่งหรอก ยังไงฉันก็จะจ่ายให้” ฟางชิงเหลียนตอบอย่างเริ่มหมดความอดทน
หนานซีลดมือลง แล้วซ่อนกำไลหยกกลับเข้าไปในเสื้อ ก่อนจะเหลือบมอง “หนังสือหย่า” ในมือของฟางชิงเหลียน
“ไม่ว่ากำไลหยกวงนี้จะราคาเท่าไร ฉันก็ไม่ขาย อีกอย่าง ขอบคุณคุณฟางที่หวังดีเตือนฉัน ตามกฎหมายสมรสของประเทศเรา ตอนหย่าสามารถเรียกร้องให้แบ่งทรัพย์สินกันคนละครึ่งได้ ดูท่าฉันคงควรเซ็นหนังสือหย่าฉบับใหม่ แบ่งทรัพย์สินระหว่างฉันกับลู่เจี้ยนเซินให้ชัดเจนเสียแล้ว”
“คุณพูดว่าอะไรนะ?”
ฟางชิงเหลียนกำหมัดแน่น แทบไม่อยากเชื่อว่าตัวเองได้ยินอะไร
หนานซีหน้าหนาเกินไปแล้ว ช่างได้คืบจะเอาศอกจริง ๆ
“หนานซี หยุดเดี๋ยวนี้นะ! คุณไม่มีอะไรติดตัวสักอย่าง มีสิทธิ์อะไรมาขอแบ่งทรัพย์สินของเจี้ยนเซิน!”