ลู่เจี้ยนเซินหันกลับมา มองฮั่วซือเยี่ยนอย่างไม่อยากเชื่อ “พูดอีกทีสิ ใครเป็นคนให้?”
“ภรรยาคุณให้เหนียนชู แล้วเหนียนชูก็ให้ฉัน มีปัญหาอะไรหรือไง?” ฮั่วซือเยี่ยนเลิกคิ้ว
เขาคิดว่าตัวเองพูดชัดเจนมากแล้ว
“ไปล่ะ”
ทิ้งท้ายไว้เพียงประโยคเดียว ลู่เจี้ยนเซินก็เดินจากไป
ขากลับ เขาขับรถเร็วมาก ท่ามกลางม่านฝน รถคันนั้นราวกับกำลังเหาะอยู่
เมื่อถึงบ้าน ลู่เจี้ยนเซินค่อย ๆ เปิดประตูอย่างเบามือเบาเท้า
ในห้องนอนมีเพียงโคมไฟติดผนังดวงหนึ่งส่องแสงสลัว ๆ
หนานซีนอนอยู่บนเตียง เตียงคู่สไตล์ฝรั่งเศสกว้างใหญ่ แต่เธอกลับกินพื้นที่เพียงนิดเดียว
เมื่อลู่เจี้ยนเซินเดินเข้าไปใกล้ ถึงได้เห็นว่าเธอกอดตัวเอง ขดตัวเป็นก้อนเล็ก ๆ อยู่บนเตียง
มองภาพนั้นแล้ว จู่ ๆ เขาก็รู้สึกเจ็บแปลบในอก
ในใจยิ่งรู้สึกเสียใจจนแทบขุ่นข้องตัวเอง
ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ไม่ควรทิ้งเธอไว้ที่นี่คนเดียว ยิ่งวันนี้เป็นวันที่ฝนตกฟ้าร้อง ซึ่งเธอกลัวที่สุดด้วยแล้ว
ลู่เจี้ยนเซินถอดเสื้อผ้า ก่อนขึ้นเตียงอย่างแผ่วเบา แล้วโอบหนานซีเข้ามาในอ้อมแขน
เธอคงกลัวมาก พอสัมผัสได้ถึงอ้อมกอดอุ่น ๆ และได้กลิ่นคุ้นเคย หนานซีก็ไม่ได้ปฏิเสธ เพียงซุกตัวเข้าหาเขาตามแรงโอบ
ตอนเช้า หนานซีลืมตาขึ้นมาเห็นลู่เจี้ยนเซินก็ถึงกับตกตะลึง
เขากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?
เธอจำได้ว่าตอนเขาออกไป เขากระแทกประตูจากไปด้วยความโกรธไม่ใช่หรือ? แล้วทำไมข้ามคืนถึงกลับมานอนอยู่บนเตียงของเธอได้