เขาแทบไม่เคยเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานออดอ้อนเช่นนี้ และแทบไม่เคยเอ่ยขอโทษแบบนี้ด้วย
หนานซียอมรับว่าหัวใจของเธอเริ่มหวั่นไหวแล้ว
โดยเฉพาะตอนที่เขากอดเธอไว้ แล้วแนบริมฝีปากกับติ่งหูของเธอ น้ำเสียงอ่อนโยนนุ่มนวล แววตาเปี่ยมรักใคร่เช่นนั้น หัวใจของเธอก็อ่อนยวบจนแทบละลายจริง ๆ
หนานซีหลับตาลง แล้วแอบตำหนิตัวเองในใจว่าไม่เอาไหน
ก็แค่ความอ่อนโยนชั่วครู่เท่านั้น ทำไมถึงทำให้เธอหลงใหลจนแทบเสียสติได้ขนาดนี้นะ?
เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ เธอลืมไปหมดแล้วหรือไง?
หนานซีเอ๋ย หนานซี เธอช่วยเข้มแข็งกว่านี้หน่อยได้ไหม?
“ลู่เจี้ยนเซิน ฉันถามอะไรคุณสักข้อได้ไหม?”
“ได้สิ”
“ในใจคุณ ฉันเป็นคนแบบไหน?”
“ภรรยาของผม” ลู่เจี้ยนเซินตอบ
คำตอบนั้นหนักแน่นและเปี่ยมรักอย่างชัดเจน แต่ทำไมหนานซีถึงรู้สึกปวดใจเมื่อได้ยินกันนะ
หัวใจเจ็บแปลบ ความขมขื่นเอ่อขึ้นมาเป็นระลอก หนานซียิ้มบาง ๆ “ขอบคุณที่ตอบฉันนะ แต่คุณเห็นฉันเป็นภรรยาจริง ๆ หรือเปล่า? หรือเป็นแค่ภรรยาในทะเบียนบ้านเท่านั้น?”
“ลู่เจี้ยนเซิน ฉันเป็นคนคนหนึ่ง มีความคิด มีศักดิ์ศรี ฉันมีทั้งสุข ทุกข์ โกรธ และดีใจ มีสิ่งที่ชอบและสิ่งที่เกลียด เจ็บได้ ปวดได้ ร้องไห้ได้ ฉันไม่ใช่เทพ ฉันก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ขอร้อง อย่ามองฉันยิ่งใหญ่ขนาดนั้นเลย”
“ยิ่งใหญ่จนยอมแบ่งผู้ชายคนเดียวกับผู้หญิงคนอื่น แล้วยังต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้สึกรู้สา ฉันไม่ได้ขอให้คุณรักฉันเต็มร้อย ไม่ได้ต้องการถึงแปดสิบด้วยซ้ำ แต่อย่างน้อยคุณก็ไม่ควรทำร้ายฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า”