พอลู่เจี้ยนเซินได้ยินก็รีบเปิดผ้าห่มออกทันที
เมื่อเห็นว่าขาของหนานซีเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและคราบเลือด แววตาของเขาพลันเย็นเยียบลง
ขณะเดียวกัน ความรู้สึกผิดอย่างลึกล้ำก็ถาโถมเข้ามา
บ้าจริง ทำไมเขาถึงไม่รู้เลยว่าเธอบาดเจ็บหนักขนาดนี้?
เมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายเงียบไป หลินเนี่ยนชูพลันร้อนใจ “ฮัลโหล ลู่เจี้ยนเซิน อย่าบอกนะว่าจนถึงตอนนี้คุณยังไม่รู้เรื่องที่ซีซีบาดเจ็บ?”
“ผมละเลยเอง” ลู่เจี้ยนเซินไม่ได้คิดจะปัดความรับผิดชอบหรือปฏิเสธ
แม้ใกล้จะระเบิดอารมณ์เต็มที แต่หลินเนี่ยนชูก็ยังอดกลั้นความโกรธไว้แล้วถามว่า “แล้วเรื่องที่เกิดขึ้นตอนกลางวัน คุณก็ไม่รู้เหมือนกันเหรอ?
“พูดมาให้ชัด ตอนกลางวันเกิดอะไรขึ้น? พวกคุณไม่ได้ไปเดินห้างกันเหรอ?”
หัวใจของลู่เจี้ยนเซินพลันแขวนค้าง เขารู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่าง
“ใครบอกว่าไปเดินห้างแล้วจะไม่มีอุบัติเหตุ? เพราะไปเดินห้างนี่แหละถึงได้อันตราย เดิมทีวันนี้ฉันกับซีซีมีความสุขกันมาก แต่ตอนขากลับกลับเจอแฟนเก่าของคุณกับน้องสาวคุณ”
“พวกเธอรังแกหนานซีเหรอ?” ลู่เจี้ยนเซินถาม
“มีฉันอยู่ พวกนั้นไม่กล้าทำอะไรหรอก แต่ลู่เจี้ยนเซิน ฉันแนะนำให้คุณจัดการน้องสาวตัวเองให้ดีหน่อย ใครให้ความกล้ากับเธอถึงได้พุ่งเข้าไปจะตบซีซีแบบนั้น?”
“แล้วหลังจากนั้นล่ะ? เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเธอถึงบาดเจ็บ?”
“หลังจากนั้นตำแหน่งของฉันก็รั่วไหล แฟนคลับเลยมารุมล้อม แถมส่วนใหญ่ยังเป็นพวกแอนตี้แฟน ฉันให้ซีซีออกไปก่อน แต่พอเธอออกไป สถานการณ์ก็วุ่นวายจนควบคุมไม่ได้ เธอล้มอยู่นานหลายนาที คงถูกคนเหยียบเข้าให้แล้ว ได้ยินทีหลังว่ามีคนช่วยเธอไว้ ไม่อย่างนั้นซีซีคง...”