ลู่เจี้ยนเซินชักมือกลับ แล้วจูบเธอต่อ
แต่จูบนั้นกลับยิ่งเร่าร้อนขึ้นเรื่อย ๆ
ท้ายที่สุด เขาแนบหน้าผากกับเธอ น้ำเสียงแหบพร่าเซ็กซี่ เปี่ยมด้วยความอดกลั้นอย่างหนัก «ซีซี...»
«ไม่ได้จริง ๆ เหรอ?» ปลายนิ้วเรียวขาวของเขาเกี่ยวปอยผมสีดำของเธอไว้ ดวงตาแดงก่ำเพราะพยายามข่มกลั้น
«คุณอยากเหรอ?» หนานซีถามเสียงเบาราวกับเสียงกระซิบ
«อยากสิ อยากมาก ๆ»
เขาตอบอย่างตรงไปตรงมา ไม่คิดปิดบังอีกต่อไปแม้แต่น้อย
หนานซียอมรับว่า พอได้ยินคำพูดนั้น เธอก็พ่ายแพ้จนหมดท่า ลืมทุกสิ่งทุกอย่างไปเสียสิ้น
วินาทีที่เธอยกแขนทั้งสองข้างขึ้นโอบรอบคอลู่เจี้ยนเซิน เธอก็เป็นฝ่ายจูบริมฝีปากเขาก่อน
แสงยามเช้าอ่อนโยนจนแทบเกินจริง
กลิ่นหอมอบอวลไปทั่วห้องนอน
หนานซีลืมตาขึ้นอีกครั้งก็เกือบเที่ยงแล้ว
ทั่วทั้งร่างของเธอราวกับถูกแยกชิ้นส่วน อ่อนปวกเปียกจนแทบไม่มีแรง
พอนึกถึงลูก เธอก็อดหวาดหวั่นขึ้นมาไม่ได้
ก่อนหน้านี้ที่เธอบอกว่า «ไม่ได้» ก็เพราะลังเลเรื่องนี้
แม้คุณหมอจะบอกว่าหลังตั้งครรภ์ครบ 3 เดือนแล้ว หากระมัดระวัง ก็จะไม่ส่งผลกระทบต่อลูก
แต่เธอก็ยังอดกังวลไม่ได้อยู่ดี
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อครู่เธอบอกเจี้ยนเซินตลอดว่าให้เบามือหน่อย แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ได้อ่อนโยนเลย
แม้จะแต่งงานกันมา 2 ปีแล้ว แต่จริง ๆ ทั้งคู่แทบไม่มีช่วงเวลาแบบนี้ด้วยกัน นับครั้งได้เลย
หนานซีเองยังรู้สึกว่าเป็นปาฏิหาริย์ที่ตั้งครรภ์ได้ในสถานการณ์เช่นนี้
หลังล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ หนานซีก็ลงไปที่ห้องอาหารชั้นล่าง