ลู่เจี้ยนเซินเงยหน้ามองเธอ “คุณแน่ใจหรือว่าจะเอาหนึ่งร้อยล้าน?”
“เสียดายเงินขึ้นมาแล้วหรือ?” หนานซีมองเขาด้วยแววตาเย้ยหยัน
“ถ้าคุณยืนยันแบบนั้น ผมก็จะตกลง” ลู่เจี้ยนเซินกล่าว
หนานซีโกรธจนฉีก “หนังสือหย่า” ในมือเป็นชิ้น ๆ จากนั้นก็ขว้างเศษกระดาษทั้งหมดทิ้งต่อหน้าลู่เจี้ยนเซิน
“ฉันนี่มันล้มเหลวจริง ๆ ลู่เจี้ยนเซิน ในใจคุณ ฉันก็เป็นแค่ผู้หญิงหน้าเงินที่จ้องแต่จะฮุบสมบัติสินะ”
“คุณรักฟางชิงเหลียนขนาดนั้นเลยหรือ เพื่อเธอแล้ว แค่หนึ่งร้อยล้านก็ยกให้ฉันโดยไม่กะพริบตา?”
“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับชิงเหลียน ผมเคยบอกแล้วว่า ถ้าคำขอของคุณไม่เกินไป ผมจะพยายามทำให้ได้ ผมเป็นฝ่ายยุติสัญญาก่อนกำหนดและเป็นฝ่ายผิดสัญญา ในเมื่อคุณอยากได้เงิน ผมก็ให้คุณได้”
หนานซีมองเขา แล้วจู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา
เธอกำหมัดแน่น หัวเราะจนมีน้ำตาคลอ “ในเมื่อคุณปักใจเชื่อไปแล้ว ต่อให้ฉันอธิบายก็ไม่มีประโยชน์”
“คุณไปเถอะ ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ”
หลังลู่เจี้ยนเซินจากไป หลินเซียวก็เดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง
หนานซีมองเขาด้วยสีหน้าโกรธจัด “คุณมาทำไม?”
หลินเซียววางเอกสารในมือลงบนโต๊ะทีละชุด ก่อนหันไปบอกหนานซี “คุณลู่ให้ผมพิมพ์มาห้าชุด แล้วยังให้ส่งไฟล์อิเล็กทรอนิกส์ให้คุณด้วย บอกว่าพอคุณหายโกรธแล้วก็เซ็นชื่อได้เลย”
หนานซีคว้าปากกามา ไม่แม้แต่จะก้มอ่าน แล้วเซ็นชื่อลงไปทันที
จากนั้นก็โยนเอกสารให้หลินเซียว “บอกเขาด้วยว่าเงินของเขา ฉันไม่ต้องการแม้แต่หยวนเดียว”
ตอนเธอเข้าไปอยู่ในตระกูลลู่ เธอไม่ได้เอาเงินไปแม้แต่หยวนเดียว