“ทำไมถึงเป็นคุณ?”
พอเห็นเขา หนานซีก็หน้าถอดสีทันที
ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ตอนนี้เธอไม่อยากเจอเขาแม้แต่น้อย
“คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” หนานซีถามอีกครั้ง
ลู่เจี้ยนเซินรีบวิ่งเข้าไปกอดหนานซีไว้แน่น หนานซีไม่ทันคิดก็ยกมือผลักเขาออก
แต่ลู่เจี้ยนเซินกอดเธอแน่นเกินไป คราวนี้หนานซีจึงไม่ลังเล เธอก้มหน้าลงกัดแขนเขาเต็มแรง
ครั้งนี้หนานซีแทบใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี
แค่คิดถึงสิ่งที่เธอต้องเผชิญเมื่อวาน แค่คิดว่าลูกจากไปแล้ว เธอก็ทั้งเจ็บแค้นและทรมานจนแทบคลั่ง
ไม่นานเลือดก็ซึมผ่านเสื้อเชิ้ตสีขาวออกมาจากแขนของลู่เจี้ยนเซิน หนานซีเงยหน้าขึ้น จ้องเขาด้วยดวงตาเปี่ยมความเคียดแค้น “ปล่อยฉัน”
“ขอโทษนะหนานซี ผมมาช้าไป ผมเข้าใจคุณผิด ผมไม่รู้ว่าคุณเกิดเรื่องจริง ๆ...”
“ไม่ต้องอธิบายแล้ว” หนานซีพูดตัดบทอย่างไม่ลังเล “ลู่เจี้ยนเซิน ตอนนี้ฉันไม่อยากฟังคำพูดอะไรจากปากคุณทั้งนั้น ถ้าคุณยังรู้สึกผิดกับฉันอยู่บ้าง ก็ปล่อยฉัน แล้วอยู่ให้ห่างจากฉันเสีย”
“ไม่... ผมปล่อยคุณไปไม่ได้”
หนานซีก้มลงกัดแผลสดบนแขนของลู่เจี้ยนเซินอีกครั้งอย่างแรง
คราวนี้ขณะที่กัด ร่างทั้งร่างของหนานซีก็สั่นเทา
เธอกัดไป น้ำตาก็ไหลไป
แค่คิดว่าต้องสูญเสียลูกไป เธอก็เจ็บปวดราวกับหัวใจถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ
เธอรู้ว่าเขาเจ็บ แต่ความเจ็บแค่นี้จะเทียบกับความเจ็บปวดตอนที่เธอรู้ว่าลูกจากร่างกายและหายไปจากชีวิตเธอได้อย่างไร
“ลู่เจี้ยนเซิน ปล่อยฉัน ปล่อยเดี๋ยวนี้!”