ชั่วพริบตานั้น ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาก็ราวกับแฝงมนตร์ร้อนแรง พัดผ่านปลายจมูก ริมฝีปาก กระทั่งทั่วทั้งใบหน้าของหนานซี
ใบหน้าของเธอแดงก่ำ มือข้างหนึ่งจับเนกไทของเขาไว้ จะขยับเข้าไปก็ไม่ใช่ ถอยออกมาก็ไม่เชิง
หัวใจของหนานซีเต้นระรัวราวกับลูกกวางน้อยวิ่งชนไปมา
“คุณ…ยืนตัวตรงสิ” เธอหน้าแดง พยายามเปลี่ยนเรื่องเบี่ยงเบนความสนใจ
“แน่ใจนะ?”
น้ำเสียงของลู่เจี้ยนเซินฟังดูเหมือนปกติทุกอย่าง แต่ในบรรยากาศเช่นนี้ หนานซีกลับรู้สึกว่ามันอ่อนโยนและเย้ายวนจนแทบทนไม่ไหว
ยิ่งริมฝีปากของเขายังแนบอยู่กับปลายจมูกเธอ อุ่นซ่านจนทำให้เธอไม่มีสมาธิผูกเนกไทเลย
“แน่ใจ”
“ได้”
พอรับคำ ลู่เจี้ยนเซินก็ยืดตัวตรงทันที ยืนตัวตรงสง่าราวกับต้นสน
หนานซี: “……”
ใบหน้าเล็ก ๆ ยิ่งแดงกว่าเดิม
เพราะมันน่าอึดอัดเกินไป
เมื่อก่อนตอนที่ทั้งสองอยู่ด้วยกันบ่อย ๆ ทำไมเธอถึงไม่เคยสังเกตเลยว่าลู่เจี้ยนเซินสูงกว่าเธอมากขนาดนี้ ตอนนี้พอเขายืนตรง เธอก็แทบเอื้อมผูกเนกไทให้ไม่ถึง ต้องเขย่งปลายเท้าด้วย
เพราะมีเจ้าตัวเล็กอยู่ในท้อง ช่วงนี้หนานซีจึงระมัดระวังตัวมาตลอดและใส่แต่รองเท้าพื้นเรียบ
ส่วนสูงของทั้งคู่เลยยิ่งเห็นความแตกต่างชัดเจน
แถมวันนี้ก็ไม่รู้เป็นอะไร เนกไทเส้นนี้อยู่ในมือเธอหลายรอบแล้วก็ยังผูกไม่สำเร็จ
แม้ฝีมือเธอจะไม่ดีนัก แต่ก็ไม่น่าจะแย่ถึงขนาดนี้นี่นา!
ตอนแรกหนานซีก็ร้อนใจอยู่แล้ว แต่จู่ ๆ เสียงหัวเราะของใครบางคนก็ดังขึ้นข้างหู “เมื่อกี้ใครกันนะที่บอกให้ผมยืนตัวตรง?”
หนานซีฉุนขึ้นมาทันที เงยหน้าขึ้นถลึงตาใส่อีกฝ่ายอย่างดุเดือด