หลังอาบน้ำเสร็จ หนานซีก็เดินออกมาจากห้องน้ำ
ไม่คิดว่าลู่เจี้ยนเซินจะยังอยู่ แต่ตอนนี้แม้ทั้งคู่จะอยู่ในห้องเดียวกัน กลับราวกับไม่มีเรื่องให้พูดคุยกันอีกแล้ว
หนานซีสระผมมา เส้นผมยังมีหยดน้ำเกาะพราว
เธอเช็ดผมไปพลาง เดินอ้อมลู่เจี้ยนเซินไปพลาง
“ผมช่วย” ลู่เจี้ยนเซินเดินเข้ามาหา
“ไม่ต้อง ฉันทำเองได้”
พอเป่าผมแห้ง หนานซีก็ขึ้นเตียง
ตอนนั้นลู่เจี้ยนเซินออกไปแล้ว
หนานซีมองแผ่นหลังของเขาที่กำลังเดินจากไป จู่ ๆ น้ำตาก็ไหลพราก
บอกตัวเองแล้วว่าจะไม่ร้องไห้ แต่หยาดน้ำตากลับเหมือนมีสวิตช์ เพียงเส้นประสาทบางเส้นถูกกระทบ มันก็เปิดขึ้นเอง เธอควบคุมไม่ได้เลย
เธอรู้อยู่แล้ว คนหยิ่งในศักดิ์ศรีอย่างเขาจะทนความเย็นชากับความห่างเหินของเธอได้อย่างไร
เขาเป็นคนที่ใคร ๆ ต่างพากันเอาใจมาแต่ไหนแต่ไร มีแต่คนอื่นประจบเขา แล้วเมื่อไรที่เขาต้องไปเอาใจคนอื่นด้วย
ไปเสียก็ดีแล้ว พอเขาไป เธอก็ไม่ต้องคอยมองเขาอยู่ตลอด
ถ้าไม่เห็นหน้า บางทีคงไม่เจ็บ
ถ้าไม่เห็นหน้า บางทีคงไม่ทรมานขนาดนี้
แต่ดึกป่านนี้แล้ว เขาออกจากบ้านไปที่ไหนกัน
คำตอบนั้นชัดเจนอยู่แล้ว ราวกับไม่ต้องคิดก็รู้
ที่แท้ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน หรือกี่ปี คนที่เขาคะนึงหาตลอดมาก็ยังเป็นฟางชิงเหลียน
เมื่อก่อนเธอมักคิดว่าตัวเองมีหัวใจที่ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น ไม่กลัวการทุ่มเท ไม่กลัวความลำบาก และไม่กลัวการรอคอย
แต่ความจริงพิสูจน์แล้วว่าเธอคิดผิด ที่จริงเธอขี้ขลาดกว่าทุกคน และหวาดกลัวยิ่งกว่าใคร