หรือไม่ก็เหมือนเมื่อก่อน ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มด้วยความหวาดหวั่นจนตัวสั่น นอนไม่หลับตลอดทั้งคืน
เมื่อนึกถึงตรงนี้ ลู่เจี้ยนเซินก็ยิ่งเสียใจ
ไม่น่าเลย ไม่น่าหุนหันเปิดประตูออกมาแล้วทิ้งเธอไว้ในห้องคนเดียว
แต่เขาก็เป็นผู้ชายคนหนึ่ง อย่างไรก็ต้องมีศักดิ์ศรีบ้าง
ในเมื่อออกมาแล้ว แถมยังออกมาด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยมและโมโหสุดขีด จะกลับไปง่าย ๆ ได้ยังไง?
อย่างน้อยเธอก็ควรรั้งเขาไว้สักหน่อย แสดงความอาลัยอาวรณ์บ้าง
แล้วเขาก็ปลอบใจตัวเองว่า ขอแค่หนานซีรั้งเขาไว้ ลงมาหาเขาสักครั้ง หรือยอมอ่อนข้อให้ เขาก็จะยอมลืมเรื่องเก่าแล้วกลับไปทันที
ทว่าลู่เจี้ยนเซินรอแล้วรอเล่า ผ่านไปหลายนาที บริเวณบันไดก็ยังเงียบสนิท
หรือว่าเธอหลับไปแล้ว?
ลู่เจี้ยนเซินนั่งไม่ติด เขาก้าวขายาว ๆ อย่างแผ่วเบาขึ้นไปยังชั้นสอง
ห้องนอนบนชั้นสอง ซึ่งเป็นห้องหอของทั้งคู่ ยังคงปิดสนิท ไม่มีร่องรอยว่าถูกขยับแม้แต่น้อย
หัวใจของลู่เจี้ยนเซินพลันเย็นวาบไปครึ่งดวง
สุดท้ายเขาก็คิดไปเองทั้งนั้น เธอคงได้แต่มองเขาจากไป ไม่แม้แต่จะลุกจากเตียงหรือเปิดประตูออกมาดูสักครั้ง ไม่ต้องพูดถึงการตามหาเขาเลย
คนที่ยังยึดติดอยู่มีแค่เขาคนเดียวเท่านั้น
ลู่เจี้ยนเซินหัวเราะขื่น ๆ ก่อนเดินลงจากชั้นสอง
ในเมื่อเธอไม่ต้องการเขา เขาก็ไม่จำเป็นต้องหน้าด้านเข้าไปเกาะแกะ
เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ลู่เจี้ยนเซินก็ตรงไปที่โรงรถแล้วขับรถออกมาคันหนึ่ง
ท่ามกลางม่านฝน เขาเหยียบคันเร่งพุ่งไปบนถนนอันว่างเปล่า พร้อมกับกดโทรศัพท์โทรออก