เจียงหนิงคิดหาทางรับมือกับสถานการณ์ข้างหน้า
ตอนนี้ ทางหลินชิงจู๋คงพึ่งไม่ได้แล้ว
โดนตัวเองด่าไปขนาดนั้น เดาได้เลยว่าอาทิตย์หน้าเงินค่าขนม 3,000 บาทคงไม่มีหวัง
ส่วนการประชาสัมพันธ์เต็มที่ของพวกแท็กซี่ ก็เห็นชัดว่าไม่ค่อยได้ผล
เรื่องนี้ทำให้เจียงหนิงกลุ้มใจไม่น้อย
แต่โชคดีที่ช่วงนี้เขามัวแต่ขยันฝึกตำราหลอมร้อยเส้นชีพจร รวมกับมีเงินเก็บเล็กน้อยอยู่บ้าง ตอนนี้เลยยังไม่ค่อยได้เดือดร้อนอะไร
วันรุ่งขึ้น
เจียงหนิงเปิดประตูร้านยาจิ๋วของตัวเองอย่างมีชีวิตชีวา เตรียมเริ่มต้นวันดี ๆ
เพิ่งเปิดประตู ก็เห็นยายแก่หลายคนนั่งอยู่หน้าร้าน
ในมือพวกหล่อนหิ้วตะกร้า ในตะกร้าใส่ผักสารพัดชนิด ตอนนี้ดูไปเหมือนกำลังนั่งรอตลาดนัดอยู่หน้าร้านยาของเขาเลย
เจียงหนิง: ???
กำลังที่เจียงหนิงยังงงเป็นไก่ตาแตกอยู่ ยายแก่คนหนึ่งก็วิ่งหน้าตื่นเต้นเข้ามาหา
“หนุ่มน้อย ในที่สุดแกก็เปิดร้านซะที!”
“พวกป้าเฝ้ารอแกมาเกินชั่วโมงนึงแล้วนะ!”
เจียงหนิงตะลึง เงยหน้ามองยายแก่คนนั้นอย่างละเอียด
ยายแก่อายุราว 60 ต้น ๆ ผมหงอกขาวโพลน แต่ใบหน้ากลับเปล่งปลั่งมีชีวิตชีวา
“ป้า... ป้าเป็นใครครับ?”
“หนุ่มน้อย แกลืมแล้วรึไง ยาที่แกขายให้ป้าฟรี ๆ ครั้งที่แล้วไง!” ยายแก่เอ่ย
พอลองฟังแบบนี้ เจียงหนิงก็นึกขึ้นได้ในพริบตา
คืนนั้น เขาขายยาให้ยายคนนี้ฟรี ๆ หนึ่งขวด: ยาบำรุงพลัง
เป็นเธอคนนี้นี่เอง!
“ป้าครับ ยาเป็นยังไงบ้างครับ?” เจียงหนิงถาม
ยายแก่ใบหน้าตื่นเต้นเต็มไปด้วยความดีใจ: “ยานั่นมหัศจรรย์มาก”