หลินซินซินกะพริบตากลมโต มองหน้าร้านยาของเจียงหนิงอยู่นาน ก่อนจะจากไป
“ผู้ชายคนนี้... ร้านยารุ่งขนาดนี้เลยเหรอ!”
“ช่างเถอะ เงินที่ติดเขาไว้ 1,500 บาท ดูท่าไม่ต้องใช้คืนแล้ว”
หลินซินซินหันหลังเดินจากไป
ตอนนี้หลินซินซินเรียนอยู่ปีสอง ที่มหาวิทยาลัยสื่อสารเมืองหนิง
ปกติแล้ว เธอจะกินข้าวที่โรงเรียน
แต่วันนี้ เธอกลับมาถึงบ้านเป็นเรื่องแปลก
ที่บ้าน เฉินหลานกำลังทำอาหารอยู่ ส่วนพ่อหลินชิงหยวนนั่งอยู่ข้าง ๆ สวมแว่นอ่านหนังสือพิมพ์
“แม่ หนูกลับมาแล้ว!”
หลินซินซินกลับถึงบ้านก็ตะโกนทัก
“ซินซิน วันนี้กลับมาทำไมล่ะ?”
เฉินหลานเห็นลูกสาวคนเล็กกลับมา ก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
“วันนี้ที่โรงเรียนไม่มีเรียน หนูเลยมาทานข้าวที่บ้าน”
หลินซินซินโยนกระเป๋าเป้ลงบนโซฟา แล้วกายตัวลงนั่งปุ๋ง คว้าแอปเปิลขึ้นมากัดกิน
“อ้อ ๆ ดีสิ! งั้นเย็นนี้แม่จะทำให้กินเมนูที่หนูชอบที่สุด — ปีกไก่ดองพริก”
นานทีปีหนลูกสาวคนเล็กจะกลับมาทานข้าวที่บ้าน เธอต้องทำให้ลูกกินเมนูโปรดให้ได้
ระหว่างที่เฉินหลานกำลังทำอาหารให้หลินซินซิน หลินซินซินก็เดินถือแอปเปิลที่กัดกินอยู่ครึ่งผลเข้ามาในครัว
“แม่ มีเรื่องแปลก ๆ หนูต้องเล่าให้ฟัง!”
เฉินหลานทำอาหารพร้อมยิ้มถาม “เรื่องแปลกอะไร?”
“เจียงหนิง รู้จักใช่ไหม?”
พอได้ยินหลินซินซินเอ่ยชื่อ “เจียงหนิง” ออกมาวี่ ๆ หน้าของเฉินหลานก็ดำคล้ำลงทันที
“ซินซิน เอ่ยถึงคนไร้ค่าคนนั้นทำไม?”
หลินซินซินพูด “แม่ยังไม่รู้อีก เจ้าคนแซ่เจียงตอนนี้ดังไม่เบาเลยนะ!”