นักเล่านิทานแห่งรัชศกว่านลี่

ตอนที่ 14 ท่านอ๋องผู้เอาแต่ใจตกหลุมรักข้า

7 นาที· 1.6K คำ

“ข้าน้อยคิดตกมานานแล้ว”

อวี้เซิงยิ้มอย่างปล่อยวาง “วาสนาหรือเคราะห์ร้ายล้วนเป็นไปตามฟ้าลิขิต เดิมทีข้าก็เป็นเพียงผำลอยน้ำในโลกหล้า มิสู้ปล่อยใจลอยตามกระแสไปเสียยังดีกว่า”

“หากได้พักสงบสักครู่ ก็นับเป็นเรื่องน่ายินดีเหนือความคาดหมายแล้ว”

ยามกล่าว ดวงตาของนางจับจ้องหลินหลางอย่างลึกล้ำ

ทำเอาหลินหลางกระดากใจขึ้นมา

เดิมทีเขาเพียงอยากหาเงินสักสองตำลึงมาใช้เล่น ไม่คิดเลยว่าจะทำให้หญิงสาวมีใจจริงให้เขาได้

หลินหลางเบี่ยงประเด็น “แล้วเจ้าเคยคิดเรื่องไถ่ตัวหรือไม่”

พอเอ่ยออกไป เขาก็เสียใจทันที การชักชวนหญิงคณิกาให้กลับตัวเป็นคนดี ถือเป็นข้อห้ามใหญ่ของผู้ที่ออกมาเที่ยวหาความสำราญ

ทว่าอวี้เซิงมิได้ขุ่นเคือง เพียงเอ่ยอย่างเศร้าสร้อยว่า “การไถ่ตัวมิใช่เรื่องยากสำหรับข้าน้อย ทว่าหากออกจากเรือนชิ่งชุ่ยไปแล้ว ข้าน้อยยังจะไปที่ใดได้อีก”

นี่คือทางตันของหญิงคณิกาชื่อดัง

ไม่ว่านางจะเป็นหญิงคณิกาผู้บริสุทธิ์หรือไม่ เมื่อออกจากหอคณิกาไปแล้วก็มีทางเลือกเพียงสองทาง

ไม่แต่งเป็นอนุภรรยาผู้อื่น ก็แต่งเป็นภรรยาของชาวนา

ทางแรกย่อมถูกข่มเหงรังแก ทั้งยังอาจถูกส่งต่อราวกับเป็นสิ่งของ เช่นเฉินหยวนหยวนในช่วงปลายราชวงศ์หมิง ที่ถูกส่งไปเป็นอนุภรรยาของอู๋ซานกุ้ย

ส่วนทางหลังดูเผิน ๆ คล้ายเป็นทางเลือกที่ไม่เลว

แต่ความจริง ชาวนาส่วนใหญ่หมายตาเงินทองที่ติดตัวหญิงอาภัพเหล่านี้เสียมากกว่า

อวี้เซิงซึ่งยังคงมีความหวังกับชีวิตอย่างเห็นได้ชัด ไม่คิดเลือกทางทั้งสองนี้

หลินหลางฟังแล้วรู้สึกอึดอัดใจยิ่งนัก อีกฝ่ายตกทุกข์ได้ยากถึงเพียงนี้ เขายังคิดจะหากินกับน้ำตาของนาง ช่างเลวยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานเสียอีก

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป