สตรีเป็นผู้ละเอียดอ่อน
สตรีเลื่องชื่อในหอคณิกายิ่งละเอียดอ่อนกว่า
หากถ้อยคำนี้ไปถึงหูแม่เล้า คาดว่าคงถูกไล่ออกไปเป็นแน่
อวี้เซิงอายุย่างเข้าปีที่สิบแปด เป็นวัยที่จิตใจหวั่นไหวง่ายที่สุด
นางเห็นความผันผวนของโลกมามากมาย ครั้นคิดว่าชีวิตนี้ไร้หวังแล้ว จู่ ๆ กลับมีคนผู้หนึ่งก้าวออกมาสัมผัสส่วนอ่อนโยนในใจ แล้วจะให้นางข่มกลั้นอารมณ์ไว้ได้อย่างไร
เสียงสะอื้นแผ่วเบาภายในห้องกั้นม่านดำเนินอยู่ครู่หนึ่ง อวี้เซิงเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ ใบหน้างดงามชวนให้ผู้พบเห็นอดสงสารมิได้
“ทำให้คุณชายเห็นเรื่องน่าขันแล้ว”
หลินหลางส่ายหน้า “ในเมื่อข้าเข้าใจเจ้า แล้วจะหัวเราะได้อย่างไร?”
ถ้อยคำนี้ทำให้อวี้เซิงแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่ นางพยายามข่มคลื่นอารมณ์ในใจ ก่อนลุกขึ้นคำนับ “ที่นี่เสียงดังอึกทึก ไม่ทราบว่าคุณชายจะย้ายไปที่อื่นได้หรือไม่?”
หลินหลางพลันกระปรี้กระเปร่า
เขาไม่เคยกินเนื้อหมู อย่างน้อยก็เคยเห็นหมูวิ่ง
ขั้นตอนของหอคณิกาเป็นเช่นนี้ เริ่มจากนั่งสำราญกับหญิงคณิกาในโถงใหญ่
หากพอใจ ก็จะไปยังห้องส่วนตัวของนางได้
ขั้นตอนนี้เรียกว่าเข้าหอหอม
หลังจากเข้าหอหอมแล้ว ทั้งสองจะสนทนากันจนถึงเวลาเหมาะสม จึงค่อยกระทำเรื่องบัดสี
หากหญิงคณิกาผู้นั้นยังบริสุทธิ์ บุรุษยังต้องมอบเงินที่เรียกว่า ‘เงินรวบผม’ อีกก้อนหนึ่ง จึงจะได้เป็นแขกบนม่านมุ้ง
โดยทั่วไป หญิงคณิกาที่ยังบริสุทธิ์จะไม่เป็นฝ่ายเอ่ยปากชวนเข้าห้อง เพราะพวกนางวางตนไว้สูงส่ง
สตรีตรงหน้าเป็นหญิงงามโฉมสะคราญ น่าจะเป็นหญิงคณิกาเลื่องชื่อแห่งเรือนชิ่งชุ่ย (คำว่าหญิงคณิกาเป็นอาชีพของสตรีในหอคณิกา มิใช่คำดูหมิ่นหรือยกย่อง)