ทั้งสองต่างเงียบงัน ไม่กล่าวอะไรอีก
หลินหลางกำลังคิดว่าจะวกเข้าเรื่องเงินทองอย่างไร
ส่วนตู้เวยกำลังคิดถึงอนาคต
หลังหลุดพ้นจากเรือนชิ่งชุ่ยแล้ว นางจะตั้งหลักด้วยการเขียนนิยายได้หรือไม่
นางอยู่ในนครปักกิ่งมาหลายปี รู้จักฮูหยินและคุณหนูไม่น้อย ทั้งยังมีพี่น้องในหอคณิกาอีกหลายคน ซึ่งล้วนเป็นกลุ่มผู้อ่านนิยาย
ขอเพียงนางเขียนตามที่หลินหลางพรรณนาไว้ ย่อมดึงดูดใจคนเหล่านั้นได้เป็นแน่
ถึงยามนั้น ตู้เวยก็จะได้เป็นนักประพันธ์...
ระหว่างหญิงคณิกากับนักประพันธ์นั้นมีช่องว่างดุจฟ้ากับเหว ทว่าเมื่ออยู่ในปากหลินหลาง กลับดูเหมือนมิใช่สิ่งที่ยากจะเป็นไปได้อีกต่อไป
“คุณชายไร้ที่ไปจริงหรือ?” ตู้เวยถามอย่างกังขา “ด้วยความรู้ความสามารถของคุณชาย การตั้งหลักในนครปักกิ่งไม่น่าจะเป็นเรื่องยากกระมัง”
“ถูกเจ้ามองออกเสียแล้ว ความจริง...” หลินหลางแสร้งทำท่าลึกลับ “ข้าเป็นนักเล่านิทานถวายไทเฮา”
แม้ยังมิได้ข้อยุติแน่ชัด แต่ก็ไม่ส่งผลต่อการโอ้อวดของเขาแม้แต่น้อย
ออกจากบ้านไปไหนมาไหน ฐานะล้วนเป็นสิ่งที่ตนกำหนดเอง
โดยเฉพาะต่อหน้าหญิงงาม บุรุษคนใดจะไม่ห่วงหน้าตาบ้าง?
“บ่าวยังนึกสงสัยอยู่ว่าเหตุใดคุณชายจึงน่าสนใจนัก ที่แท้ก็เป็นนักเล่านิทานในวังนี่เอง”
ตู้เวยพลันเข้าใจ เรื่องราวย่อมกระจ่างแล้ว
มีเพียงนักเล่านิทานเท่านั้นที่จะนึกถึงเรื่องราวพิสดารเหนือจินตนาการเช่นนี้ได้
หลินหลางถอนหายใจยาวได้จังหวะ “เฮ้อ วีรบุรุษย่อมมีวันตกอับ พยัคฆ์ดุร้ายก็มีคราวลงจากเขา”
ตู้เวยได้ยินดังนั้นก็ลุกขึ้น เดินไปหยิบถุงแพรจากตู้ข้างเตียง พลางหน้าแดงเอ่ยว่า “คิดว่าคุณชายคงประสบเคราะห์ในช่วงนี้ เงินจำนวนนี้รับไปใช้แก้ขัดก่อนเถิด”