เดือนสิบเอ็ดในต้าหมิงหนาวเหน็บยิ่งนัก
ตั้งแต่เมื่อวานมีคลื่นความหนาวระลอกใหม่มาเยือน พอลืมตาตื่นขึ้นในยามเช้า ลมหายใจที่พ่นออกมากลายเป็นไอขาว
หลินหลางห่มผ้าห่มแล้วเติมฟืนลงในเตาที่ใกล้มอด ไม่นานภายในห้องก็กลับมาอบอุ่นอีกครั้ง
“เผาเช่นนี้ ถ่านหินพันชั่งอย่าว่าแต่ใช้ข้ามฤดูหนาวเลย แค่ประคองให้ครบเดือนยังยาก”
“คำกล่าวที่ว่าหนทางเต็มไปด้วยกระดูกผู้คนหนาวตาย มิใช่ถ้อยคำล้อเล่น เฮ้อ...”
หลินหลางเขี่ยเตา พลางทอดถอนใจยืดยาว
เขามีอุปนิสัยร่วมกับผู้คนมากมาย คือแม้ชีวิตตนเองจะไม่สู้ดีนัก กลับมีจิตใจอ่อนไหวและเวทนาต่อโลกหล้า
ด้วยความรู้ด้านคณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ และเคมีของเขา การคิดจะจุดประกายยุคไอน้ำในต้าหมิงไม่ต่างอะไรกับเรื่องเพ้อฝัน
แท้จริงแล้ว
ต่อให้มีความรู้ด้านคณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ และเคมีดีเพียงใด ก็ไม่อาจเริ่มการปฏิวัติอุตสาหกรรมในต้าหมิงที่โครงสร้างพื้นฐานล้าหลังและขาดแคลนทรัพยากรได้
พึงรู้ไว้ว่า หลังสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน ยังต้องใช้เวลาหลายสิบปีกว่าประชาชนทั่วทั้งแผ่นดินจะมีกินมีใช้
ความก้าวหน้าของยุคสมัยมิอาจขาดแรงผลักดันจากกาลเวลา
“ปลอมลายพระราชหัตถ์มีความเสี่ยงสูงเกินไป หากไม่ถึงคราวจำเป็นจริง ๆ ห้ามทำอีก”
“หรือว่า...”
“ทำถุงน่องกับกางเกงโยคะขึ้นมา จุดกระแสแต่งกายวาบหวิว? ไม่ได้ ไม่ได้!”
“หากทำเช่นนั้น คงถูกผู้คนรุมด่าจนจม”
“แต่ทำสักสองชุดให้ตู้เวยสวม ก็มิใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้...”
หลินหลางสลัดความคิดไม่เข้าท่าออกจากหัว ลุกขึ้นล้างหน้าบ้วนปากและฝึกวิชาตอนเช้า
อากาศหนาวจนไม่อยากขยับเขยื้อน แม้แต่ข้าวก็ยังให้โรงอาหารส่งมาให้
วันหนึ่งผ่านไปอย่างเลื่อนลอย พอถึงวันถัดมาก็เป็นวันที่ต้องไปไถ่ตัวคนแล้ว
นานทีหลินหลางจะไม่ตื่นสาย เขาจัดแจงตัวเองแต่เช้าแล้วไปรออยู่หน้าประตู