ครึ่งชั่วยามให้หลัง
แสงสนธยาค่อย ๆ มืดลง โคมไฟตามตรอกซอกซอยในเมืองหลวงทยอยส่องสว่าง
หลินหลางสะพายห่อสัมภาระ เดินออกจากโรงรับจำนำจี๋เสียงอย่างพึงพอใจ
เขาเดินวนอยู่บนถนนหลายรอบก่อน เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีผู้ใดติดตามมา จึงเลี้ยวไปทางหนึ่งแล้วลอบเข้าทางประตูหลังบ้านเฒ่าจั้ง
ครั้นเฒ่าจั้งเห็นเขากลับมา ก็รีบเข้ามาหา ดวงตาจับจ้องห่อสัมภาระที่พองตุง “เป็นอย่างไรบ้าง?”
เคร้ง—
หลินหลางโยนห่อสัมภาระลงบนโต๊ะ เกิดเสียงทึบหนัก
เฒ่าจั้งรีบเปิดห่อ ข้างในเรียงแท่งเงินสิบแท่งไว้อย่างเป็นระเบียบ
เงินหลวงของต้าหมิงมิได้มีรูปร่างเป็นก้อนเงินแบบหยวนเป่า หากคล้ายสบู่ ปลายทั้งสองด้านกลมใหญ่ ตรงกลางคอดเว้า
“เหตุใดจึงมีแค่ห้าร้อยตำลึง?” เฒ่าจั้งขมวดคิ้วถาม
“เหลวไหล มีมากกว่านี้ข้าก็แบกไม่ไหว” หลินหลางกล่าวอย่างหงุดหงิด “จำนำทั้งหมดได้แปดพันห้าร้อยตำลึง ข้ารับตั๋วแลกเงินมาสำหรับแปดพันตำลึง”
เขาหยิบตั๋วแลกเงินมูลค่าหนึ่งพันตำลึงสี่ฉบับออกจากแขนเสื้อแล้วยื่นให้
ตั๋วแลกเงินในสมัยราชวงศ์หมิงคล้ายเอกสารฝากเงินที่ไม่ระบุชื่อผู้ฝาก
นำเงินไปฝากไว้กับร้านค้า ร้านค้าจะเขียนใบรับเงินแบ่งออกเป็นสองส่วน ผู้ถือตั๋วแลกเงินสามารถนำไปขึ้นเงินได้ที่ร้านค้าซึ่งเป็นผู้รับผิดชอบ
มีเงื่อนไขว่าต้องจ่ายค่าธรรมเนียมจำนวนหนึ่ง แต่ก็ปลอดภัยกว่าการพกเงินติดตัวแล้วทำตัวเป็นจุดสนใจมากนัก
“ไม่น้อยเลย ไม่น้อย!”
เฒ่าจั้งยิ้มจนเห็นฟันกราม รีบรับตั๋วแลกเงินมาเก็บไว้อย่างทะนุถนอม “ข้าอายุปูนนี้แล้ว เพิ่งเคยเห็นเงินมากมายถึงเพียงนี้เป็นครั้งแรก”