“ใต้เท้าทั้งหลายเป็นอะไรไปหรือ?”
แม่เล้าฝืนยิ้มเดินไปหานายกองธงเล็ก “เหตุใดโทสะจึงรุนแรงนัก ให้ข้าเรียกหญิงงามสักสองสามคนมาดับโทสะดีหรือไม่?”
นายกองธงเล็กกดมือซ้ายไว้บนด้ามดาบ มือขวาหยิบป้ายประจำตัวออกมา เอ่ยเสียงเย็นชาว่า “มีผู้แจ้งว่าเรือนชิ่งชุ่ยกักขังหญิงสาวตระกูลดีไว้โดยมิชอบ พวกข้ามารับคำสั่งตรวจค้น หากรู้จักเอาตัวรอดก็ไสหัวไปให้ไกล!”
องครักษ์เสื้อแพรล้วนเป็นชายฉกรรจ์ที่คัดเลือกมา เพียงยืนอยู่ตรงนั้นก็แผ่รังสีอำมหิตน่าเกรงขาม
แม่เล้าผ่านโลกมามาก รีบกล่าวว่า “ฟ้าดินเป็นพยาน พวกเราค้าขายสุจริต ใครกันที่ปากพล่อยพูดจาเหลวไหล...”
นางยังพูดไม่ทันจบก็เห็นหลินหลางซึ่งเพิ่งตามเข้ามา แม่เล้าพลันกระโดดโหยง “เป็นเจ้า!”
หลินหลางไม่สนใจนางแม้แต่น้อย เดินตรงไปหาตู้เวยแล้ววางท่ากล่าวว่า “ช่วงนี้อย่าลืมเขียนเรื่องนี้ลงในนิทาน เอาชื่อว่า วีรบุรุษช่วยหญิงงาม”
ตู้เวยได้ยินก็หลุดหัวเราะคิก เช็ดน้ำตาพลางเอ่ยว่า “เจ้าทำให้คนเสียน้ำตาได้ยิ่งกว่านิทานเสียอีก”
“แน่นอน ข้านั่งยองอยู่หน้าประตูตั้งนาน ก็รอให้แม่เฒ่าคนนี้หาเรื่องเจ้าก่อนแล้วค่อยออกโรงนี่แหละ” หลินหลางยิ้มยิงฟัน
ตู้เวยทุบอกเขาเบา ๆ ทีหนึ่ง “น่าชังนัก ยามไม่มีเรื่องก็แกล้งให้คนร้องไห้ พอคนร้องไห้จริงกลับแกล้งให้หัวเราะเสียได้”
ท่าทางงดงามอ่อนช้อยราวดอกสาลี่ต้องหยาดฝนของนาง ทำให้องครักษ์เสื้อแพรหลายคนเบิกตากว้าง
มิน่าเล่าจึงต้องเปลืองแรงฝากคนฝากเส้นสายตามหา
งามเช่นนี้ ใครจะอดใจไหว!
“พอเถิด รอข้าจัดการธุระตรงหน้าเสร็จแล้วค่อยคุยกัน” หลินหลางยิ้มกล่าว