เงิน 20 ตำลึงมิใช่จำนวนเล็กน้อย
ภาพวาดของถังป๋อหู่ในยามนี้ก็มีราคาเพียงเท่านี้
หากเป็นยามปกติ หนังสือนิทานสักเล่มขายแพงถึงเพียงนี้ คงถูกผู้คนก่นด่าไปนานแล้ว
แต่บัดนี้คุณหนูทั้งหลายกลับพยักหน้ากันไม่หยุด
ตามที่พวกนางคาดเดา ตู้เวยคงทุ่มเงินก้อนโตจึงเชิญคนผู้นั้นจากในวังมาได้
ทั้งยังใช้กระดาษชั้นดีและจ้างคนวาดภาพ ค่าใช้จ่ายย่อมไม่น้อย
ไม่แน่ว่าเงิน 20 ตำลึงนี้อาจยังขาดทุน เพียงเพื่อให้ชื่อเสียงเลื่องลือ
“ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง”
หลินหลางไม่ปล่อยให้พวกนางได้ขบคิด เขายิ้มพลางถามว่า “ทุกท่านสังเกตเห็นหรือไม่ว่าตู้เวยมีสิ่งใดแตกต่างไป?”
รั่วหลานกล่าวว่า “ตั้งแต่พบกัน ข้าก็อยากเอ่ยแล้ว ซื่อเหนียงดูเหมือนจะสูงขึ้นเล็กน้อย รูปร่างก็งดงามขึ้นด้วย”
“ถูกต้อง” หลินหลางตบมือ เสี่ยวชุ่ยออกแรงลากหีบขึ้นมาบนเวที
หลินหลางหยิบรองเท้าส้นสูงคู่หนึ่งออกจากหีบ ชูขึ้นสูงพลางกล่าวว่า “นี่คือความลับที่ทำให้รูปร่างงดงามขึ้น”
“รองเท้าชนิดนี้เป็นผลงานที่ช่างรองเท้าสืบทอดฝีมือกันมา 8 รุ่นคิดค้นขึ้น ปัจจุบันทั่วหล้ามีเพียง 29 คู่เท่านั้น”
“รองเท้าคู่นี้มอบให้โดยไม่ขาย ผู้ที่ซื้อหนังสือนิทาน 29 คนแรก จะได้รับรองเท้าส้นสูงฟรีคนละ 1 คู่!”
ฮือฮา!
คุณหนูทั้งหลายลุกพรวดขึ้นพร้อมกัน สายตาจับจ้องตู้เวยไม่วางตา
“ซื่อเหนียง เรื่องนี้จริงหรือ?”
“ให้ข้าดูหน่อยว่าใส่แล้วเป็นอย่างไร!”
“ซื่อเหนียง ใส่สิ่งนี้แล้วเดินไม่สะดวกกระมัง?”
เหล่าหญิงสาวกรูกันเข้ามาล้อมตู้เวยไว้ตรงกลาง พากันถามเจื้อยแจ้วไม่หยุด
เมื่อเทียบกับหนังสือนิทานแล้ว ดูเหมือนพวกนางจะใส่ใจรูปร่างมากกว่า