ผู้กล่าวถ้อยคำนี้เพียงพูดขึ้นมาลอย ๆ แต่กลับกดราคาให้ต่ำลง ทั้งยังได้ไมตรีจากการช่วยอุดหนุนอีกด้วย
หากยามนี้เอ่ยขึ้นมาอีกเล่มละสิบตำลึง คนเหล่านี้อาจเกรงแก่หน้าจึงไม่กล่าวสิ่งใด ทว่าในใจย่อมไม่พอใจเป็นแน่
พวกนางคงคิดว่าถูกมองเป็นคนโง่ให้หลอกเอาเงิน
หากคิดจะขายหนังสืออีกในภายหน้า ย่อมยากลำบากขึ้นมาก
ตู้เวยถูกสถานการณ์บีบคั้นอยู่ตรงนั้น มือทั้งสองกำเข้าหากัน ไม่รู้ควรทำเช่นไร ได้แต่มองหลินหลางเพื่อขอความช่วยเหลือ
“แค่ก ๆ!”
หลินหลางมาที่นี่ก็เพื่อป้องกันสถานการณ์เช่นนี้ เขากระแอมเบา ๆ สองครั้ง ก่อนลุกขึ้นจากหลังห้องบรรยายแล้วก้าวขึ้นไปเบื้องหน้า
คุณหนูทั้งหลายที่อยู่ในงานสังเกตเห็นเขามานานแล้ว สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่เขาพร้อมเพรียงกัน
หากเป็นผู้อื่น คงรู้สึกกระวนกระวายเมื่อถูกคนมากมายจับจ้อง ทว่าหลินหลางทำอาชีพเล่านิทานมาสองปี จึงชินกับการถูกผู้คนมองแล้ว
“คุณหนูทุกท่าน สวัสดียามเที่ยง”
หลินหลางยิ้มพลางประสานมือคารวะ “ข้าน้อยหลินหลาง คือชายผู้เปี่ยมรักที่ทุกท่านกล่าวขานว่าก่อเรื่องใหญ่ในเรือนชิ่งชุ่ย”
เหล่าคุณหนูผู้สูงศักดิ์ยิ่งมองเขาด้วยความใคร่รู้
หลินหลางยิ้มกล่าวว่า “ทุกท่านคงเคยได้ยินเรื่องราวระหว่างข้ากับตู้เวยมามาก ทว่ายังมีรายละเอียดอีกหลายอย่างที่ไม่ทราบ”
“อย่างเช่นชาติกำเนิดของข้า ขออย่าได้หัวเราะเยาะ ข้าก็เป็นเพียงคนเกียจคร้านในตลาดผู้หนึ่ง”
“ส่วนเรื่องที่เล่าลือกันว่าข้าก่อเรื่องใหญ่ในเรือนชิ่งชุ่ย ข้ารู้สึกละอายใจยิ่ง เพราะคนที่กล้าหาญที่สุดคือตู้เวยต่างหาก”
“เรื่องมีอยู่ว่า วันนั้นข้าว่างไม่มีธุระ...”
ผู้คนล้วนชอบเรื่องซุบซิบ ยิ่งเป็นกลุ่มสตรีมารวมตัวกัน ก็ยิ่งใคร่รู้เรื่องส่วนตัวของผู้อื่น