งานแถลงข่าวดำเนินไปจนถึงยามเย็น
เสียงจอแจดังตลอดทั้งวัน หลินหลางมีสีหน้าเหมือนชีวิตสิ้นหวัง บัดนี้ในหูยังคงอื้ออึงไม่หาย
โชคดีที่ผลลัพธ์นับว่าราบรื่น
คุณหนูผู้มั่งคั่งกว่าสามสิบคนที่มาร่วมงานซื้อหนังสือนิยายชุดแรกไปคนละหลายเล่ม รวมแล้วหนึ่งร้อยเล่ม โฆษณารองเท้าส้นสูงได้ผลเป็นอย่างยิ่ง
ไม่ต้องแต่งหน้า เพียงสวมรองเท้าจากหอเซิงอี๋!
ซื้อรองเท้าปัก ก็ต้องมาที่หอเซิงอี๋!
สองประโยคนี้คล้องจองติดหู ไม่นานคุณหนูทั้งหลายก็จดจำได้
“พวกเรามีเงินแล้ว!”
ตู้เวยเขย่าแขนหลินหลางอย่างตื่นเต้น ดีใจราวกับเด็กน้อย
“ดูเจ้าดีใจเข้า ถึงกับต้องขนาดนี้เชียวหรือ?” หลินหลางเอ่ยยิ้ม ๆ
“ต้องสิ! ต้องอย่างยิ่ง!” ตู้เวยหยิบสมุดบัญชีเล่มเล็กออกมานับให้ฟัง “ขายหนังสือนิยายอย่างเดียวก็ได้เงินสองพันตำลึงแล้ว รอพวกนางแนะนำให้สหาย วันหน้าก็จะมีรายรับอีกก้อน ทั้งยังมีเล่มสอง เล่มสาม ต่อไปแค่เงินจากหนังสือนิยายก็พอให้พวกเรามีกินมีใช้ไปตลอดแล้ว”
“แล้วยังมีรองเท้าส้นสูงอีก เมื่อครู่ก็มีคนสั่งจองไปกว่าห้าสิบคู่ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเงินทั้งนั้น!”
หลินหลางกลับไม่ได้ตื่นเต้นกับเรื่องนี้ เขาเป็นคนประเภทที่ไม่ค่อยมีแนวคิดเรื่องเงิน
ไม่มีเงินก็หาได้ หาได้แล้วก็ใช้หมด เงินทองหมดไปก็ยังหามาใหม่ได้อยู่ดี
แต่ตู้เวยกลับคิดไม่เหมือนกัน เงินก้อนนี้หมายถึงนางไม่จำเป็นต้องพึ่งพาผู้อื่นอีกต่อไป แม้ด้วยตนเองก็ยังมีชีวิตที่ดีได้
กล่าวอีกนัยหนึ่ง การหาเงินทำให้ตู้เวยสัมผัสได้ถึงคุณค่าของตนเอง
“พรุ่งนี้ข้าจะพาเจ้าไปพบเถ้าแก่เจิง ต่อไปเจ้ารับผิดชอบการค้ารองเท้าส้นสูง” หลินหลางกล่าวยิ้ม ๆ
ตู้เวยยิ้มแย้มยิ่งกว่าเดิม ความสับสนงุนงงเมื่อแรกออกจากเรือนชิ่งชุ่ย บัดนี้มลายหายไปสิ้น
นางมีความมั่นใจพอจะใช้ชีวิตในยุคสมัยนี้แล้ว
……
ขามารถม้าเต็มคัน ขากลับกลับว่างเปล่า
ถุงเงินของคุณหนูเหล่านั้นใส่เงินได้ไม่มาก จึงนัดให้บ่าวหญิงที่บ้านนำมาส่งในภายหลัง
คืนนั้นเสียงเคาะประตูก็ดังไม่หยุด ต่อเนื่องไปจนถึงกลางดึก สุดท้ายในโถงใหญ่ก็มีเงินกองพะเนินราวกับภูเขาลูกย่อม
ผลคือ ตู้เวยนอนไม่หลับ นางลากเสี่ยวชุ่ยมานับเงินซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดูราวกับแม่บ้านผู้คุมบัญชีไม่มีผิด