ตำหนักฉือหนิง
ไทเฮาหลี่ทรงถือลูกประคำ ทอดพระเนตรคัมภีร์พุทธศาสนาที่จูอี้จวินส่งมา สีพระพักตร์ผ่อนคลายลงไม่น้อย
“ฝ่าบาททรงกตัญญู นับว่าดียิ่ง เรื่องบรรทมระหว่างเช้าเมื่อครู่ก็ช่างเถิด”
ขันทีเฝิงเป่ายืนก้มกายอยู่ข้างๆ กล่าวเสียงแผ่วว่า “กระหม่อมมีเรื่องหนึ่งต้องขอรับโทษจากไทเฮาพ่ะย่ะค่ะ”
“กระหม่อมเห็นว่าช่วงนี้ฝ่าบาททรงมีพระราชกิจรัดพระองค์ จึงตัดสินใจเอง พานักเล่านิทานมาถวายความสำราญแก่ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”
ไทเฮาหลี่ชะงักพระหัตถ์ “เหตุใดใครต่อใครจึงได้เข้าเฝ้าฝ่าบาท หากฝ่าบาททรงฟังเหตุผลบิดเบือนจากนักเล่านิทานผู้นั้นเข้า จะไม่ทำให้เสียการหรือ?”
เฝิงเป่ากล่าวอย่างไม่ทุกข์ร้อนว่า “กระหม่อมเห็นแก่ความเหน็ดเหนื่อยของฝ่าบาท จึงให้เวลาเพียงครึ่งชั่วยาม ขอไทเฮาทรงลงโทษพ่ะย่ะค่ะ”
ไทเฮาหลี่วางคัมภีร์พุทธศาสนาลง โบกพระหัตถ์ “ช่างเถิด ขันทีใหญ่ก็หวังดีต่อฝ่าบาท เช่นนั้นก็ให้ฝ่าบาททรงสำราญพระทัยครึ่งชั่วยามเถิด”
เฝิงเป่าก้มหน้าแย้มยิ้มเล็กน้อย
“แต่ห้ามนักเล่านิทานผู้นั้นพูดจาเหลวไหล” ไทเฮาหลี่ทรงกำชับ
เฝิงเป่ากล่าวว่า “เสี่ยวไห่จื่อคอยปรนนิบัติอยู่ในห้องอุ่น จะไม่ปล่อยให้เขาพูดจาเหลวไหลพ่ะย่ะค่ะ”
ในเวลานั้นเอง
ขันทีน้อยที่เฝ้าอยู่ในห้องอุ่นก็สาวเท้าสั้นๆ เข้ามา ก่อนเล่าเรื่องที่สนทนากันในห้องอุ่นอย่างย่อๆ
สีหน้าเฝิงเป่าหม่นคล้ำ นิทานตอนนี้เห็นชัดว่าพาดพิงถึงพวกตน
ตอนสุดท้ายที่คุกเข่าขอขมา หมายถึงจุดจบของตนหรือ?
ซุนเสี่ยนแห่งกองดนตรีจงกู่คิดจะทำอันใดกันแน่?!
ไทเฮาหลี่เองก็ทรงกริ้วจนแทบลุกเป็นไฟ ที่ทรงกริ้วคือเนื้อเรื่องในนิทานตอนนั้น “ไม่เล่าเรื่องกษัตริย์ผู้ทรงปรีชา ไม่เล่าเรื่องน่าสนใจเกี่ยวกับการปกครองแผ่นดิน กลับพูดถึงแต่ความแค้นความชิงชัง หากทำให้ฝ่าบาททรงเรียนรู้แต่เรื่องเหล่านี้จะทำเช่นไร!”