“บุรุษหนุ่มควรมีเลือดเนื้อเช่นนี้!”
จูอี้จวินส่งเสียงชื่นชมขึ้นมาทันใด กล่าวด้วยความตื่นเต้นว่า
“คนพวกนั้นช่างตาถั่วเสียจริง ผู้มีพรสวรรค์ล้ำเลิศมีหรือจะถูกอุปสรรคเล็กน้อยขวางกั้นได้”
“เมื่อประสบความสำเร็จมีชื่อเสียงแล้ว ย่อมได้เห็นดีกัน!”
ปฏิกิริยาของฮ่องเต้น้อยเกินกว่าที่คาดไว้
บางทีอาจเป็นเพราะเก็บกดอยู่ในวังมานานเกินไป หรือไม่ก็เพราะเฝิงเป่าไม่อยู่ จึงผ่อนคลายได้เต็มที่
ยิ่งฟังก็ยิ่งออกรส ความง่วงจากการนอนไม่พอเมื่อคืนหายไปสิ้น
หลินหลางรับมือกับเด็กหนุ่มผู้มีนิสัยขบถเช่นนี้ได้ง่ายดาย ผ่านไปไม่นาน ฮ่องเต้น้อยก็จมดิ่งอยู่ในเรื่องเล่าอย่างสิ้นเชิง
เมื่อคำนึงถึงเวลา เขาจึงพยายามย่นเรื่องให้กระชับ เซียวเหยียนตั้งใจร่ำเรียนจนสอบได้ที่หนึ่งทั้งสามสนาม ขี่ม้าตัวสูงใหญ่กลับบ้านเกิดอย่างภาคภูมิ
เหล่าตัวร้ายที่เคยกลั่นแกล้งเขาต่างคุกเข่าสั่นเทาอยู่แทบเท้า ตบหน้าตนเองพลางวิงวอนขออภัย
เรื่องราวแนวพลิกชีวิตที่พบเห็นได้ทั่วไปในยุคหลัง ถึงขั้นน่าเบื่อหน่าย สำหรับจูอี้จวินกลับชวนให้สะใจยิ่งนัก
ฮ่องเต้หนุ่มใคร่ฟังสิ่งใดที่สุด?
ย่อมเป็นเรื่องอดกลั้นมานานหลายปี ก่อนจะกุมอำนาจปกครองด้วยตนเองในวันหนึ่ง สะท้านใต้หล้า
เส้นทางในครึ่งแรกของเรื่องสะท้อนสถานการณ์ของเขาในยามนี้ ส่วนการพลิกกลับมาเป็นฝ่ายได้เปรียบในครึ่งหลัง คืออนาคตที่เขาปรารถนาจะเห็นที่สุด
ศิลปะการประจบสอพลอขั้นสูงสุด คือไม่ต้องเอ่ยคำเยินยอ แต่ก็ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกอิ่มเอมใจได้
“เล่าได้ดี!”
จูอี้จวินลุกขึ้นยืนตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ ดวงตาเป็นประกาย เขาพินิจหลินหลางอย่างจริงจังอีกครั้ง
บัดนี้จึงสังเกตเห็นว่านักเล่านิทานตรงหน้าอายุยังน้อย ท่าทางไม่ประจบสอพลอเหมือนนักแสดงทั่วไป ทว่ายังนับว่ามีความเคารพนอบน้อม