เรือนน้อย ‘คุณธรรมของข้าหอมขจร’
เมื่อตู้เวยเห็นเขากลับมาอย่างปลอดภัย ย่อมดีใจจนเนื้อเต้น นางคว้ามือเขาไว้ พลางซักถามไม่หยุดว่าพระราชวังมีสภาพเช่นไร งานยิ่งใหญ่อลังการหรือไม่
ที่จริงหลินหลางเองก็ไม่รู้
ตอนเข้าวังเขาก้มหน้าอยู่ พอพิธีเริ่มก็อยู่ห่างไกลนัก มองเห็นเพียงเค้าโครงคร่าว ๆ เท่านั้น
แต่เขาไม่อยากให้ตู้เวยผิดหวัง จึงอ้าปากเล่าเรื่องเหลวไหลขึ้นมาทันที
“งานฉลองวันพระราชสมภพยิ่งใหญ่เหลือเกิน ทั้งเสียงฆ้องกลองดังกึกก้อง ประทัดจุดสนั่น ธงแดงโบกสะบัด ผู้คนเบียดเสียดแน่นขนัด”
“ฝ่าบาทเกือบเบียดเข้ามาไม่ได้เสียด้วยซ้ำ สุดท้ายองครักษ์เสื้อแพรต้องฝ่าผู้คนเปิดทาง จึงพาพระองค์ไปถวายพระพรไทเฮาได้”
ตู้เวยอ้าปากน้อย ๆ ด้วยความตื่นตะลึง “คนมากมายเพียงนั้นเชียวหรือ?”
หลินหลางกล่าว “ขุนนางใหญ่ตั้งแต่ขั้นสามขึ้นไปก็มากกว่าร้อยคนแล้ว ยังมีฮูหยินผู้ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ เหล่าองค์ชายและเชื้อพระวงศ์อีก โต๊ะบนลานกว้างตั้งไม่พอด้วยซ้ำ ยังมีขุนนางหลายคนต้องนั่งยอง ๆ กินอาหารบนพื้น ขุนนางผู้หนึ่งถึงกับมาขอยืมกระเทียมหนึ่งกลีบจากข้า เห็นว่าทุกคนมาร่วมอวยพรวันเกิดเหมือนกัน ข้าจึงยกหัวหนึ่งให้เขาไปเสียเลย...”
“ถุย...”
เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นฉับพลัน
หลินหลางหันไปมอง เห็นสวีเว่ยกำลังพาดตัวอยู่บนกำแพง สีหน้าเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน
“เจ้าหนู ระวังลมปากพัดจนลิ้นพันกันเข้าสักวัน”
“ขุนนางเมืองหลวงขั้นสามขึ้นไปมีแค่ห้าสิบกว่าคน ยังกล้าพูดว่ามีขุนนางมาขอยืมกระเทียม แถมยืมทั้งหัวอีก คิดว่านี่เป็นงานเลี้ยงที่กินเครื่องในหมูหรือไร? (สมัยว่านลี่ เครื่องปรุงมีน้อย เครื่องในมีกลิ่นแรง จึงมักกินกระเทียมสดกลบกลิ่น)”
หลินหลางเดือดดาล!
ข้ากำลังหยอกเย้าภรรยาตัวเอง เจ้ามายุ่งทำลายบรรยากาศด้วยเหตุใด!