นักเล่านิทานแห่งรัชศกว่านลี่

ตอนที่ 53 หวนสู่สำนักเจียวฟางอีกครา

7 นาที· 1.7K คำ

เรือนน้อย ‘คุณธรรมของข้าหอมขจร’

เมื่อตู้เวยเห็นเขากลับมาอย่างปลอดภัย ย่อมดีใจจนเนื้อเต้น นางคว้ามือเขาไว้ พลางซักถามไม่หยุดว่าพระราชวังมีสภาพเช่นไร งานยิ่งใหญ่อลังการหรือไม่

ที่จริงหลินหลางเองก็ไม่รู้

ตอนเข้าวังเขาก้มหน้าอยู่ พอพิธีเริ่มก็อยู่ห่างไกลนัก มองเห็นเพียงเค้าโครงคร่าว ๆ เท่านั้น

แต่เขาไม่อยากให้ตู้เวยผิดหวัง จึงอ้าปากเล่าเรื่องเหลวไหลขึ้นมาทันที

“งานฉลองวันพระราชสมภพยิ่งใหญ่เหลือเกิน ทั้งเสียงฆ้องกลองดังกึกก้อง ประทัดจุดสนั่น ธงแดงโบกสะบัด ผู้คนเบียดเสียดแน่นขนัด”

“ฝ่าบาทเกือบเบียดเข้ามาไม่ได้เสียด้วยซ้ำ สุดท้ายองครักษ์เสื้อแพรต้องฝ่าผู้คนเปิดทาง จึงพาพระองค์ไปถวายพระพรไทเฮาได้”

ตู้เวยอ้าปากน้อย ๆ ด้วยความตื่นตะลึง “คนมากมายเพียงนั้นเชียวหรือ?”

หลินหลางกล่าว “ขุนนางใหญ่ตั้งแต่ขั้นสามขึ้นไปก็มากกว่าร้อยคนแล้ว ยังมีฮูหยินผู้ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ เหล่าองค์ชายและเชื้อพระวงศ์อีก โต๊ะบนลานกว้างตั้งไม่พอด้วยซ้ำ ยังมีขุนนางหลายคนต้องนั่งยอง ๆ กินอาหารบนพื้น ขุนนางผู้หนึ่งถึงกับมาขอยืมกระเทียมหนึ่งกลีบจากข้า เห็นว่าทุกคนมาร่วมอวยพรวันเกิดเหมือนกัน ข้าจึงยกหัวหนึ่งให้เขาไปเสียเลย...”

“ถุย...”

เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นฉับพลัน

หลินหลางหันไปมอง เห็นสวีเว่ยกำลังพาดตัวอยู่บนกำแพง สีหน้าเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

“เจ้าหนู ระวังลมปากพัดจนลิ้นพันกันเข้าสักวัน”

“ขุนนางเมืองหลวงขั้นสามขึ้นไปมีแค่ห้าสิบกว่าคน ยังกล้าพูดว่ามีขุนนางมาขอยืมกระเทียม แถมยืมทั้งหัวอีก คิดว่านี่เป็นงานเลี้ยงที่กินเครื่องในหมูหรือไร? (สมัยว่านลี่ เครื่องปรุงมีน้อย เครื่องในมีกลิ่นแรง จึงมักกินกระเทียมสดกลบกลิ่น)”

หลินหลางเดือดดาล!

ข้ากำลังหยอกเย้าภรรยาตัวเอง เจ้ามายุ่งทำลายบรรยากาศด้วยเหตุใด!

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป