ยามออกจากเรือนชิ่งชุ่ย ตู้เวยหยิบติดตัวมาเพียงต้นฉบับบทประพันธ์นั้น จนกระทั่งก้าวพ้นประตูใหญ่ของเรือนชิ่งชุ่ย นางก็ยังรู้สึกราวกับฝันไป
นางเป็นอิสระแล้วจริง ๆ หรือ?
“ยืนนิ่งทำไม? ไปกันเถอะ” หลินหลางหันมายิ้มพลางเร่งนาง
“อื้ม ๆ”
ตู้เวยพยักหน้าแรง ๆ หางตาพลันเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำ
“ต่อจากนี้เจ้าวางแผนไว้อย่างไร?” หลินหลางถาม
ตู้เวยก้มหน้า พลางจับชายเสื้อของเขาไว้เบา ๆ “ในเมื่อคุณชายหลินคืนอิสรภาพให้ข้าแล้ว ชีวิตนี้ข้าก็เป็นคนของคุณชายหลิน...”
หัวใจหลินหลางไหววูบ ทว่าเขาไม่ใช่คนฉวยโอกาสยามผู้อื่นตกทุกข์ได้ยากหรือใช้คุณธรรมบีบบังคับใคร
“เจ้าไม่ต้องรู้สึกเป็นภาระ ข้าช่วยเจ้าเพราะเห็นแก่เงินที่เจ้าให้ไว้แต่แรก ข้าเคยบอกแล้วว่าเจ้าต้องกล้าเป็นตัวของตัวเอง”
“เจ้าสามารถเลือกชีวิตที่ตนปรารถนาได้”
ใครจะคิดว่าพอได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าเล็ก ๆ ของตู้เวยกลับซีดเผือด “คุณชายหลินรังเกียจข้าหรือเจ้าคะ?”
หลินหลางรีบอธิบาย “ข้าหมายความว่า บุญคุณช่วยชีวิตไม่จำเป็นต้องตอบแทนด้วยการมอบกายให้”
ตู้เวยยิ่งเศร้าสลด เม้มริมฝีปาก น้ำตาคลออยู่ในเบ้า
นายกองธงเล็กที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลับมองเรื่องนี้ออก เขาหัวเราะคิกคักแล้วกล่าวว่า “บุญคุณช่วยชีวิตก็ต้องดูคนด้วย หากถูกใจเจ้า ย่อมตอบแทนด้วยการมอบกายให้เป็นธรรมดา”
“หากไม่ถูกใจ ก็ค่อยเกิดเป็นวัวเป็นม้าในชาติหน้าเพื่อตอบแทน”
“น้องหลินเป็นคนฉลาดแท้ ๆ ไฉนเรื่องแค่นี้กลับมองไม่ออก”
หลินหลางชะงัก เมื่อเห็นท่าทีของตู้เวยที่เหมือนอยากพูดแต่ก็ไม่กล้า เขาก็ลอบด่าตัวเองว่าพลาดเสียแล้ว
ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะพูดเรื่องโง่เขลาเช่นนี้ออกมาได้!
“เมื่อครู่ข้าพูดเล่นกับเจ้า ข้าเป็นคนแบบนี้... เอ่อ...”
ปกติเขาพูดจาคล่องแคล่ว ทว่ายามนี้กลับไม่รู้จะกล่าวสิ่งใดดี สุดท้ายจึงเอ่ยประโยคบอกความในใจออกไปว่า “คืนนี้เข้าหอ!”
ตู้เวยทั้งเขินอายทั้งขุ่นเคือง จึงเบือนหน้าหนีไม่สนใจเขาอีก
หลินหลางลูบจมูก ก่อนหันไปถามนายกองธงเล็ก “เรื่องวันนี้จะทำให้พวกเจ้าต้องเดือดร้อนหรือไม่?”