ห้องโถงด้านหลังที่ว่าการขุนนาง
เฉินหลิวมองคนทั้งหลาย ไฟโทสะในใจก็พลุ่งพล่านขึ้นเรื่อย ๆ
เรื่องที่เรือนชิ่งชุ่ยคราก่อนเขาได้ยินมาแล้ว เพียงแต่เดิมทีตนก็เป็นฝ่ายเสียเปรียบ อีกทั้งยังมีองครักษ์เสื้อแพรเข้ามาแทรกแซง จึงทำได้เพียงกล้ำกลืนฝืนทนยอมรับความเสียหายอย่างไร้ทางโต้แย้ง
บัดนี้ยิ่งแล้วใหญ่ ชิงคนไปแล้วยังมาเดินวนเวียนอยู่ใต้จมูกเขาอีก คิดว่าเขาผู้เป็นเฟิ่งหลวนจะปล่อยให้ใครมาบีบปั้นได้ตามใจหรือไร?
แม้เฟิ่งหลวนแห่งสำนักเจียวฟางจะเป็นขุนนางขั้นเก้าเล็ก ๆ ที่ไม่อยู่ในสารบบขุนนางชั้นสูง แต่ก็ใช่ว่าจะปล่อยให้ผู้ใดมารังแกเช่นนี้ได้กระมัง?
“คนหนึ่งเป็นนักเล่านิทาน คนหนึ่งเป็นนายกองธงเล็ก อีกคนก็เป็นตาเฒ่า”
“พวกเจ้าสามคนรังแกกันเกินไปแล้ว!”
สวีเจิ้นรู้ตัวว่าก่อเรื่อง จึงก้าวขึ้นมาสองก้าวยืนขวางหน้าหลินหลาง “เรื่องที่ข้าก่อ ข้ารับผิดชอบเองคนเดียว ปล่อยพวกเขาไป มีไม้ไหนก็เอามาลงที่ข้า!”
“เจ้าจะเสแสร้งทำเป็นเก่งกาจไปเพื่ออันใด!” เฉินหลิวหัวเราะเยาะ “นายกองธงเล็กกระจ้อยร่อยอย่างเจ้า คู่ควรรับมือกับข้าหรือ? ไปเรียกคนมาที่กองบัญชาการเป่ยเจิ้นฝู่ซือ ให้ผู้บังคับบัญชาของเขามารับตัวไป!”
สวีเจิ้นถึงกับพูดไม่ออกในทันที
องครักษ์เสื้อแพรแวะเวียนไปสำนักเจียวฟางมิใช่เรื่องแปลก การนัดพบปะสังสรรค์ยามว่างระหว่างเพื่อนร่วมงานก็เป็นเรื่องปกติ
แต่เรื่องเช่นนี้ไม่อาจนำมาเปิดเผยต่อหน้าผู้คนได้ ขุนนางฝ่ายทหารที่เที่ยวหญิง ดื่มสุรา หรือค้างคืนในหอนางโลม มีโทษเพิ่มขึ้นอีกขั้น
หากถูกสอบสวนขึ้นมา ตำแหน่งนายกองธงเล็กของเขาคงรักษาไว้ไม่อยู่
“เรื่องของพวกเจ้าไม่เกี่ยวกับข้า” เฒ่าจั้งเห็นท่าไม่ดี ก็รีบหาทางแก้ตัวให้ตนเอง “ข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้น”