บทที่ 41 เฒ่าจั้งมีฝีมืออยู่ไม่น้อย
คนกลุ่มนั้นสนทนากันด้วยเสียงไม่ดังนัก ทว่าก็มิได้จงใจปกปิด
หลินหลางได้ยินชัดถ้อยชัดคำ ความคิดค่อย ๆ ละจากนางรำ
เขารู้เรื่องประวัติศาสตร์ราชวงศ์หมิงไม่มากนัก แต่ก็ทราบว่าคนเหล่านั้นกำลังพูดถึงศึกในเหลียวตง
หากจำไม่ผิด หลังหลี่เฉิงเหลียงปราบหวังก่าวได้ ชาวหนี่ว์เจินคนหนึ่งที่ถูกจับเป็นเชลยมีนามว่า นู่เอ่อร์ฮาชื่อ
ก็เพราะได้รับการสนับสนุนจากเขา นู่เอ่อร์ฮาชื่อจึงรวบรวมชนเผ่าหนี่ว์เจินทั้งปวงเป็นหนึ่งเดียวได้
เรื่องที่หลี่เฉิงเหลียงเลี้ยงโจรไว้เพื่อเพิ่มอำนาจของตน ทุกคนต่างรู้แก่ใจ ในต้าหมิงซึ่งเหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นมีอำนาจเหนือกว่า นี่คือหนทางที่มีประสิทธิภาพที่สุดในการรักษาสิทธิ์มีเสียงและเพิ่มผลงานทางการทหาร
เพียงแต่เขาจุดไฟขึ้นกองหนึ่ง ทว่ากลับไร้ความสามารถจะควบคุมมัน
บางทีจางจวีเจิ้งอาจคำนึงถึงเรื่องนี้ จึงส่งแม่ทัพฉีไปถ่วงดุลอำนาจในเหลียวตง
อย่างน้อยเมื่อแม่ทัพฉีเห็นนู่เอ่อร์ฮาชื่อเติบใหญ่ขึ้น เขาย่อมหาทางควบคุมอีกฝ่าย เพื่อให้แน่ใจว่าชาวหนี่ว์เจินจะไม่เป็นภัยต่อต้าหมิง
น่าเสียดายที่ไม่มีใครคาดคิดว่า ในปีที่สองหลังจางจวีเจิ้งสิ้นชีพ แม่ทัพฉีจะถูกโยกย้ายลงใต้โดยด่วน เหลียวตงจึงกลับกลายเป็นเขตอำนาจของหลี่เฉิงเหลียงแต่เพียงผู้เดียว
บางทีหลี่เฉิงเหลียงอาจนึกไม่ถึงว่า ชาวหนี่ว์เจินเถื่อนที่ตนเลี้ยงไว้เพื่อสร้างผลงานทางการทหาร จะฉวยโอกาสยกทัพต่อต้านหมิงในปีว่านลี่ที่ 46 หลังคลังหลวงว่างเปล่าจากศึกใหญ่ทั้งสามครา แนวป้องกันเหลียวตงพังทลายลงนับแต่นั้น จากเลี้ยงโจรไว้เพิ่มอำนาจ กลับกลายเป็นเลี้ยงเสือไว้เป็นภัย
ราชวงศ์ชิงได้บุกด่านเข้ามา หลี่เฉิงเหลียงย่อมมีความชอบเป็นอันดับหนึ่ง