สีหน้าของเฉินหลิวแปรเปลี่ยนไปมา เขาพลันนึกขึ้นได้ว่า ตัวแปรใหญ่ที่สุดในยามนี้มิใช่ใครอื่น หากเป็นผู้ช่วยงานชั้นผู้น้อยที่ไม่มีใครใส่ใจมากที่สุด
ขอเพียงอีกฝ่ายไม่พูดจาเหลวไหล เขาก็ยังพอมีทางถอยให้ตนเอง
“น้องหลิน เชิญนั่งเถิด”
เฉินหลิวลุกขึ้นอย่างกระตือรือร้น ดึงหลินหลางให้นั่งลง “สมแล้วที่เป็นคนหนุ่มผู้มีความสามารถ เมื่อครู่ข้าล่วงเกินไปหลายประการ น้องชายอย่าได้ถือโทษพี่เลย!”
หลินหลางลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนเอ่ยพร้อมรอยยิ้มว่า “ก่อนหน้านี้ข้าก่อเรื่องไม่สำราญใจที่เรือนชิ่งชุ่ย ใต้เท้าอย่าได้ขุ่นเคืองเลย”
“หรือว่าน้องชายเห็นพี่คนนี้อยู่ในสายตาเสียที่ไหน?” เฉินหลิวทำหน้าขรึม “นับแต่นี้ไป พวกเราคือพี่น้องกัน อย่าเรียกข้าว่าใต้เท้าอีก”
“ส่วนเรื่องเรือนชิ่งชุ่ย หากรู้แต่แรกว่าคนที่น้องชายหมายตาคือคนผู้นั้น ข้าคงให้แม่เล้าส่งตัวนางไปให้ถึงที่ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว”
“แต่ข้าต้องกล่าวเจ้าไว้สักสองสามคำ ต่อไปพวกเราอย่าเสี่ยงอันตรายถึงเพียงนี้เพราะสตรีคนเดียว หากลงไม้ลงมือกันจนบาดเจ็บขึ้นมา พี่ชายคงมีความผิดใหญ่หลวงแล้ว”
ไม่รู้ว่าขุนนางเป็นพวกหน้าหนาแต่กำเนิดหรือไม่ คำพูดเลี่ยนหูเช่นนี้ หลินหลางแค่ฟังก็ขยะแขยงแล้ว ไม่รู้เฉินหลิวเอ่ยออกมาได้อย่างไรโดยไม่สะดุดแม้แต่น้อย
“เช่นนั้น...ขอบคุณพี่ชายที่เป็นห่วง”
เฉินหลิวยิ้มอ่อนโยนยิ่งนัก ตบหลังมือเขาเบา ๆ “เช่นนี้จึงถูกต้อง น้องชายก็ดูเป็นผู้มากเสน่ห์ พี่ชายอย่างข้านั้นไม่มีสิ่งอื่น แต่สตรีมีมากมาย”
“พี่ชายให้ป้ายเอวเจ้า ต่อไปสำนักเจียวฟางแห่งนี้ก็ถือเป็นบ้านของเจ้า อยากมาก็มา เห็นคนใดถูกใจก็พาตัวไปได้เลย!”