เฒ่าจั้งแค่นเสียงเบา ๆ แล้วหันหน้าหนี
สวีเจิ้นเกาแก้มอย่างกระอักกระอ่วน ก่อนกล่าวว่า “เรื่องนี้ผ่านมาสิบกว่าปีแล้วกระมัง ดูเหมือนจะเป็นปีแรกหลังองค์จักรพรรดิเจียจิ้งสวรรคต ยามนั้นข้าเพิ่งเข้ากองบัญชาการเป่ยเจิ้นฝู่ซือ พอดีได้พบคดีของหูจงเสี้ยนเข้า สวีเซิงเป็นที่ปรึกษาของหูจงเสี้ยน ย่อมถูกข้าเชิญไปดื่มชาที่กองบัญชาการเป่ยเจิ้นฝู่ซือ”
“ดื่มชา?” เฒ่าจั้งหัวเราะเยาะ “ใส่โซ่ตรวนแล้วเชิญคนดื่มชาด้วยหรือ?”
สวีเจิ้นกล่าวอย่างกระอักกระอ่วนว่า “ข้าก็ปฏิบัติตามคำสั่ง สวีเซิงจะถือโทษโกรธแค้นไปไย”
เฒ่าจั้งกล่าวอย่างดูแคลนว่า “เจ้ายังไม่คู่ควรให้ข้าจดจำความแค้นด้วยซ้ำ ข้าเห็นว่าพวกเจ้าเหล่าหมาล่าเนื้อไร้ความเที่ยงธรรมต่างหาก ใต้เท้าหูเป็นขุนนางที่ดีเพียงใด ไฉนจึงถูกพวกเจ้าปรักปรำจนตายในคุก!”
“คำพูดนี้กล่าวส่งเดชไม่ได้ ใต้เท้าหูปลิดชีพตนเองในคุก” สวีเจิ้นรีบกล่าว
“หากมิถูกขังในคุก เขาจะคิดสั้นได้อย่างไร?” เฒ่าจั้งยังไม่ยอมเลิกรา “ยามโจรญี่ปุ่นอาละวาดทั่วแผ่นดิน ราชสำนักทั้งขาดหนทางรับมือ เป็นใต้เท้าหูที่บัญชาการแผนปราบโจรญี่ปุ่นทางตะวันออกเฉียงใต้ วางแผนจับหวังจื๋อ หัวหน้าโจรญี่ปุ่น!”
“ยามใต้เท้าหูอุทิศตนเพื่อแผ่นดิน เจ้าอยู่ที่ใด?”
“น่าเสียดาย วีรบุรุษเช่นนี้กลับมีจุดจบอันน่าเวทนา ช่างน่าอาลัย...”
“ขุนนางภักดีและแม่ทัพเก่งกล้ากลับไม่ได้ตายดี ส่วนกบฏทรยศกลับลอยนวล ช่างน่าเศร้า...”
ยิ่งกล่าว เขาก็ยิ่งโศกแค้น สุดท้ายถึงกับลุกขึ้นเคาะจังหวะแล้วขับร้องออกมา
“จะพูดก็พูดไป ไยต้องร้องเพลงด้วยเล่า” หลินหลางทำหน้ามึนงง