หลังจากกระซิบกระซาบกันอยู่ครู่หนึ่ง
ฉินชางเอ่ยอย่างจริงจังว่า “เจ้าเป็นญาติห่าง ๆ ของข้า เป็นคนอำเภอซางเหอ จวนจี่หนาน ต้นปีเกิดภัยหิมะที่ซางเหอ เจ้าจึงมาพึ่งพาข้า ระหว่างทางพบคนร้าย ทำแผ่นทะเบียนเหลืองกับใบผ่านทางหาย...”
หลินหลางพยักหน้า
ฉินชางกำชับอย่างเคร่งขรึมว่า “เจ้าจำให้ขึ้นใจ อย่าเผลอพูดผิดเป็นอันขาด มิฉะนั้นเราสองคนจะถูกส่งไปเป็นทหารทั้งคู่!”
หลินหลางกล่าวว่า “จำได้แล้ว!”
ฉินชางเอ่ยว่า “เช่นนั้นลองท่องให้ข้าฟังสักรอบ”
หลินหลางกล่าวว่า “เป็นคนอำเภอซางเหอ จวนจี่หนาน ต้นปีเกิดภัยหิมะที่ซางเหอ ข้ามาพึ่งพาเจ้า ระหว่างทางพบคนร้าย ทำแผ่นทะเบียนเหลืองกับใบผ่านทางหาย”
ฉินชางพยักหน้า แต่ก็ยังไม่วางใจ “จงจำให้แม่นยำเข้าไว้ ยามเข้าวังยังต้องถูกสอบถามอีก ถึงตอนนั้นอย่าพูดผิดเป็นอันขาด”
“เจ้าวางใจได้” หลินหลางยิ้มกล่าว “หากเกิดเรื่องขึ้นจริง ข้าจะรับไว้คนเดียวทั้งหมด”
ท่าทีเช่นนี้กลับทำให้ฉินชางกระดากใจอยู่บ้าง เขาคืนถุงเงินให้หลินหลาง แล้วเก็บพัดไว้เพียงชิ้นเดียว
พัดนั้นตกลงกันไว้แต่แรกแล้ว เดิมทีก็เป็นของเขา
อีกทั้งการรับเงินกับไม่รับเงิน ในกฎหมายต้าหมิงยังมีโทษต่างกัน
นับเป็นกลเม็ดเล็ก ๆ ของคนซื่อสัตย์กระมัง
ทั้งสองตกลงเรื่องราวให้ตรงกันแล้วก็ไม่รั้งรอ มุ่งหน้าไปยังที่ว่าการจวนซุ่นเทียนทันที
การรับรองขององครักษ์เสื้อแพรใช้ได้ผลดีจริง ๆ เสมียนผู้รับผิดชอบทะเบียนราษฎร์แทบไม่ซักถาม กระบวนการทั้งหมดราบรื่นไร้อุปสรรค