นักเล่านิทานแห่งรัชศกว่านลี่

ตอนที่ 18 แผนการค้า...ช่างยากเย็น

7 นาที· 1.6K คำ

ฉินอาเฉี่ยวจากไปในวันรุ่งขึ้น

อาจเป็นเพราะฉินชางไม่วางใจให้น้องสาวอยู่ตามลำพังกับหลินหลางยามตนเข้าเวร พอประตูเมืองเปิดก็ขึ้นรถม้ากลับเซียงเหอทันที

แม่นางน้อยไม่เต็มใจนัก ทว่าขัดพี่ชายไม่ได้ จึงจำต้องจากไปแต่โดยดี

อย่างไรเสีย การมาเมืองหลวงครานี้ก็นับว่าไม่เสียเปล่า เสื้อผ้าชุดใหม่ตัวนั้นยังพอให้อวดได้อีกพักใหญ่

หลินหลางตื่นขึ้นมาเห็นลานเรือนว่างเปล่าก็ทอดถอนใจอยู่บ้าง ตนดูน่ากลัวถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?

เขากลับมาใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวอีกครั้ง เดินเตร็ดเตร่ไปทั่วเมืองหลวงราวกับคนว่างงาน

ผ่านไปกว่าครึ่งเดือน จนกระทั่งถูกสตรีผู้หวังดีจับตามองเป็นครั้งที่สาม และสงสัยว่าเป็นพวกฉุดเด็กไปขายจนแจ้งทางการ หลินหลางจึงยอมอยู่เป็นที่เป็นทางเสียที

นอกจากถูกคนกล่าวหาแล้ว ที่สำคัญยิ่งกว่าคือเงินของเขาใกล้หมดเต็มที

“ข้าก็ไม่ได้ซื้อของมีค่าอันใด เหตุใดจึงเหลือเพียงเท่านี้?”

หลินหลางมองเงินเศษก้อนสุดท้ายตรงหน้า พลางเกาศีรษะอย่างกลัดกลุ้ม

ที่สำคัญคือเขาจำไม่ได้ว่าจ่ายเงินไปกับสิ่งใดบ้าง

นอกจากไปกินดื่มที่ร้านตรงปากตรอกทุกวัน ยามบ่ายก็ซื้อชาผลไม้สักถ้วย จากนั้นยังซื้อรองเท้าบูตหนึ่งคู่ หมวกทรงเหลี่ยมหนึ่งใบ เสื้อผ้าชั้นในสองชุด แล้วก็เห็นขอทานน่าสงสารจึงให้เงินไปบ้าง...

หากแยกดูทีละอย่างล้วนไม่มาก ทว่ารวมกันแล้วกลับทำให้เงินยี่สิบตำลึงหายไปกว่าครึ่ง

“ตอนทำทะเบียนครัวเรือน ข้าจ่ายเงินค่าแรงงานเกณฑ์ประจำปีที่ค้างไว้ นั่นคงใช่แล้ว!”

“เป็นเพราะการปฏิรูปภาษีแบบแถบเดียวของจางจวีเจิ้งแท้ ๆ ที่ทำให้ข้ายากจน!”

หลินหลางหาข้ออ้างที่ทำให้ตนเชื่อสนิทใจได้ ในใจก็พลอยสบายขึ้นมาก

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป