ฉินอาเฉี่ยวจากไปในวันรุ่งขึ้น
อาจเป็นเพราะฉินชางไม่วางใจให้น้องสาวอยู่ตามลำพังกับหลินหลางยามตนเข้าเวร พอประตูเมืองเปิดก็ขึ้นรถม้ากลับเซียงเหอทันที
แม่นางน้อยไม่เต็มใจนัก ทว่าขัดพี่ชายไม่ได้ จึงจำต้องจากไปแต่โดยดี
อย่างไรเสีย การมาเมืองหลวงครานี้ก็นับว่าไม่เสียเปล่า เสื้อผ้าชุดใหม่ตัวนั้นยังพอให้อวดได้อีกพักใหญ่
หลินหลางตื่นขึ้นมาเห็นลานเรือนว่างเปล่าก็ทอดถอนใจอยู่บ้าง ตนดูน่ากลัวถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?
เขากลับมาใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวอีกครั้ง เดินเตร็ดเตร่ไปทั่วเมืองหลวงราวกับคนว่างงาน
ผ่านไปกว่าครึ่งเดือน จนกระทั่งถูกสตรีผู้หวังดีจับตามองเป็นครั้งที่สาม และสงสัยว่าเป็นพวกฉุดเด็กไปขายจนแจ้งทางการ หลินหลางจึงยอมอยู่เป็นที่เป็นทางเสียที
นอกจากถูกคนกล่าวหาแล้ว ที่สำคัญยิ่งกว่าคือเงินของเขาใกล้หมดเต็มที
“ข้าก็ไม่ได้ซื้อของมีค่าอันใด เหตุใดจึงเหลือเพียงเท่านี้?”
หลินหลางมองเงินเศษก้อนสุดท้ายตรงหน้า พลางเกาศีรษะอย่างกลัดกลุ้ม
ที่สำคัญคือเขาจำไม่ได้ว่าจ่ายเงินไปกับสิ่งใดบ้าง
นอกจากไปกินดื่มที่ร้านตรงปากตรอกทุกวัน ยามบ่ายก็ซื้อชาผลไม้สักถ้วย จากนั้นยังซื้อรองเท้าบูตหนึ่งคู่ หมวกทรงเหลี่ยมหนึ่งใบ เสื้อผ้าชั้นในสองชุด แล้วก็เห็นขอทานน่าสงสารจึงให้เงินไปบ้าง...
หากแยกดูทีละอย่างล้วนไม่มาก ทว่ารวมกันแล้วกลับทำให้เงินยี่สิบตำลึงหายไปกว่าครึ่ง
“ตอนทำทะเบียนครัวเรือน ข้าจ่ายเงินค่าแรงงานเกณฑ์ประจำปีที่ค้างไว้ นั่นคงใช่แล้ว!”
“เป็นเพราะการปฏิรูปภาษีแบบแถบเดียวของจางจวีเจิ้งแท้ ๆ ที่ทำให้ข้ายากจน!”
หลินหลางหาข้ออ้างที่ทำให้ตนเชื่อสนิทใจได้ ในใจก็พลอยสบายขึ้นมาก