นักเล่านิทานแห่งรัชศกว่านลี่

ตอนที่ 16 ช่วยทำทะเบียนบ้านให้ข้าหน่อย

7 นาที· 1.6K คำ

หลินหลางงุนงงจนจับต้นชนปลายไม่ถูก จึงถามว่า “นี่เกิดเรื่องอันใดขึ้น? น้องสาวเจ้าเล่า?”

พอเอ่ยถึงน้องสาว สีหน้าฉินชางก็ยิ่งไม่น่าดู เขากล่าวเสียงเย็นว่า “ไม่เกี่ยวกับเจ้า!”

“ไม่ใช่สิ ตกลงเจ้ากำลังเล่นละครฉากไหนอยู่?” หลินหลางถามอย่างงุนงง

“แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องหรือ?”

ฉินชางหัวเราะเย็นชา “ข้าบอกเจ้าไว้เลย ตราบใดที่ข้ายังอยู่ อย่าคิดหมายตาเฉียวเฉียวเป็นอันขาด!”

หลินหลางทั้งหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก “เจ้าคิดไปถึงไหนแล้ว น้องสาวเจ้าอายุเท่าไรเอง ข้าจะคิดหมายตานางได้อย่างไร”

ในราชวงศ์หมิง ผู้คนแต่งงานกันตั้งแต่อายุยังน้อย สตรีมักออกเรือนเมื่ออายุราว 14 ปี

แค่อายุเท่านี้ก็ทำให้หลินหลางตัดความคิดบางอย่างที่ไม่ควรมีไปเสียแล้ว

“ถ้าเช่นนั้นเหตุใดเจ้าถึงมอบเสื้อผ้าให้นาง?” ฉินชางถามอย่างไม่เชื่อ

หลินหลางตอบอย่างเปิดเผย “พวกเราเป็นสหายกัน ข้ามอบเสื้อผ้าให้นางก็เป็นเรื่องปกติมิใช่หรือ?”

“อีกอย่าง ข้ามอบเสื้อผ้าให้นางก็เพื่อให้นางช่วยงานข้า”

ฉินชางขมวดคิ้ว “ช่วยอะไร?”

“เฉียวเฉียวไม่ได้บอกเจ้าหรือ?”

“บอกอะไร?”

“ก็เมื่อวานนางชวนข้าไปหาร้านผ้า...” หลินหลางเล่าเรื่องราวโดยสังเขป

พอฟังจบ ฉินชางตบต้นขาฉาด ร้องอุทานแล้วรีบกลับเข้าไปในห้องเพื่อตามหาฉินอาเฉี่ยว

ฉินอาเฉี่ยวผู้เคยเปล่งประกายเมื่อวานนี้ บัดนี้ดวงตาบวมแดง ดูราวกับร่ำไห้มานาน

นางไม่ได้สวมชุดใหม่ แต่สวมเสื้อคลุมของฉินชางที่หลวมโพรก ยิ่งทำให้ดูน่าสงสาร

“พี่ผิดไปแล้ว”

ฉินชางสาวเท้าเข้าไปหา ก่อนกล่าวด้วยรอยยิ้มประจบ “เมื่อวานพี่โมโหจนขาดสติ ไม่ได้คิดให้ถี่ถ้วนเลย”

ฮือ——

ฉินอาเฉี่ยวพลันร้องไห้โฮ “พี่ยังด่าว่าข้าไร้ยางอายอีก ข้าจะกลับไปบอกท่านพ่อ ให้ท่านพ่อตีขาพี่หัก!”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป