หลินหลางงุนงงจนจับต้นชนปลายไม่ถูก จึงถามว่า “นี่เกิดเรื่องอันใดขึ้น? น้องสาวเจ้าเล่า?”
พอเอ่ยถึงน้องสาว สีหน้าฉินชางก็ยิ่งไม่น่าดู เขากล่าวเสียงเย็นว่า “ไม่เกี่ยวกับเจ้า!”
“ไม่ใช่สิ ตกลงเจ้ากำลังเล่นละครฉากไหนอยู่?” หลินหลางถามอย่างงุนงง
“แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องหรือ?”
ฉินชางหัวเราะเย็นชา “ข้าบอกเจ้าไว้เลย ตราบใดที่ข้ายังอยู่ อย่าคิดหมายตาเฉียวเฉียวเป็นอันขาด!”
หลินหลางทั้งหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก “เจ้าคิดไปถึงไหนแล้ว น้องสาวเจ้าอายุเท่าไรเอง ข้าจะคิดหมายตานางได้อย่างไร”
ในราชวงศ์หมิง ผู้คนแต่งงานกันตั้งแต่อายุยังน้อย สตรีมักออกเรือนเมื่ออายุราว 14 ปี
แค่อายุเท่านี้ก็ทำให้หลินหลางตัดความคิดบางอย่างที่ไม่ควรมีไปเสียแล้ว
“ถ้าเช่นนั้นเหตุใดเจ้าถึงมอบเสื้อผ้าให้นาง?” ฉินชางถามอย่างไม่เชื่อ
หลินหลางตอบอย่างเปิดเผย “พวกเราเป็นสหายกัน ข้ามอบเสื้อผ้าให้นางก็เป็นเรื่องปกติมิใช่หรือ?”
“อีกอย่าง ข้ามอบเสื้อผ้าให้นางก็เพื่อให้นางช่วยงานข้า”
ฉินชางขมวดคิ้ว “ช่วยอะไร?”
“เฉียวเฉียวไม่ได้บอกเจ้าหรือ?”
“บอกอะไร?”
“ก็เมื่อวานนางชวนข้าไปหาร้านผ้า...” หลินหลางเล่าเรื่องราวโดยสังเขป
พอฟังจบ ฉินชางตบต้นขาฉาด ร้องอุทานแล้วรีบกลับเข้าไปในห้องเพื่อตามหาฉินอาเฉี่ยว
ฉินอาเฉี่ยวผู้เคยเปล่งประกายเมื่อวานนี้ บัดนี้ดวงตาบวมแดง ดูราวกับร่ำไห้มานาน
นางไม่ได้สวมชุดใหม่ แต่สวมเสื้อคลุมของฉินชางที่หลวมโพรก ยิ่งทำให้ดูน่าสงสาร
“พี่ผิดไปแล้ว”
ฉินชางสาวเท้าเข้าไปหา ก่อนกล่าวด้วยรอยยิ้มประจบ “เมื่อวานพี่โมโหจนขาดสติ ไม่ได้คิดให้ถี่ถ้วนเลย”
ฮือ——
ฉินอาเฉี่ยวพลันร้องไห้โฮ “พี่ยังด่าว่าข้าไร้ยางอายอีก ข้าจะกลับไปบอกท่านพ่อ ให้ท่านพ่อตีขาพี่หัก!”